Hoewel men ons zeker geen fanatieke sympathisanten van de monarchie kan noemen - bij het horen van het woord kroon denken wij in eerste instantie aan een gebakken lamskroontje - hebben wij altijd een boontje gehad voor Lady Di.

Wij vonden haar een radiante, met een pinkelende aura gezegende vrouw, die een diepromantische tragiek op haar sexy schouders meedroeg. En ja, ook wij waren een heel klein beetje in shock toen ze stierf. Maar ons verdriet - en dat van miljoenen andere wereldburgers - stak schril af tegen de ijskoude reactie van de Britse koningin
Elizabeth II, die zich aanvankelijk totaal ongevoelig toonde voor de tranen van haar onderdanen. Maar wat ging er werkelijk om in dat gekroonde hoofd? Scenarist
Peter Morgan ging het vragen aan allerhande royaltywatchers, butlers, meiden en secretarissen, en goot zijn bevindingen in een geloofwaardig en verrassend genuanceerd script dat werd verfilmd door
Stephen Frears, die met
'Dangerous Liaisons' al bewees meeslepende films te kunnen maken over het gekonkel in de hogere kringen. Alsof hij een ultra-urgente aflevering van
'24' staat te regisseren reconstrueert Frears hoe het er vlak na de dood van Di aan toeging in de keuken van
Tony Blair, in de privékwartieren van Buckingham Palace, en zelfs in de slaapkamer van de koningin - en wij mogen als een vlieg tegen de muur meekijken (Blair draagt aan de ontbijttafel een shirt van Newcastle, de koningin haarspelden!). En hoewel de film aanvankelijk aanstalten maakt om het Britse koningshuis - en bij uitbreiding álle koningshuizen - eens flink door de modder te trekken, komt de koninklijke familie er - allicht tot immense ontgoocheling van de rabiate royaltyhaters onder u - nog behoorlijk goed van af (Elizabeth blijkt ook maar het product van een verstikkende, geen enkele menselijke emotie toelatende traditie). Zoals we dat gewend zijn van Britse drama's, zijn de vertolkingen ronduit subliem:
Helen Mirren, die op sommige momenten een angstaanjagende fysieke gelijkenis met
the real thing vertoont, flirt met de karikaturale overdrijving maar weet uiteindelijk heel veel sympathie voor haar personage op te wekken, terwijl
Michael Sheen een erg waarheidsgetrouwe Blair neerzet. In feite had Lady Di - het verdriet om haar dood hangt als een zware rouwsluier om de film - zich geen mooiere, meer ontroerende elegie kunnen indenken. Eén van de beste films van het jaar.
2 reacties
reageer ookPierre de Maine Anjou
Donderdag 2 november 2006 - 17u03
Het is een prachtige film, maar wel de enige film waar ik ooit in slaap ben gevallen, aangezien 50% van de film gaat over het feit of the Queen nu wel of niet doet wat Blair verlangt. Er had iets meer 'swung' mogen inzitten. Maar het was zeker een mooie film, unieke blik achter de schermen met een leuke 'touch' van humor tussen de regels door.
Valentin Vaurien
Donderdag 26 oktober 2006 - 10u13
Met 'shifted values' blijkt de Britse koningin het moeilijk te hebben en ook haar entourage moet - alvast wat discretie betreft - niet meer zijn wat ze ooit is geweest, anders had 'The Queen' nooit zo'n hoogstwaarschijnlijke reconstructie kunnen zijn. De charismatische Lady Di - onze eigenste Freddy Willockx ooit naast haar zien tafelen? Daar bestaan beelden van: de wasem op zijn driedubbel beglaasde bril wou maar niet optrekken - is dood en de kerkhoven liggen bezaaid met onvervangbare persoonlijkheden. Maar mochten Elizabeth II en Tony Blair straks plots verdwijnen dan is die leemte zo opgevuld: Helen Mirren, Michael Sheen samen met Helen McCrory als Cherie Blair zetten er de monarchie naadloos verder.
Reageer ook