L'Enfant

'Moeten we nog wel films blijven maken? Alles is al gedaan, en beter dan wij het ooit zouden kunnen,' noteert de door het floppen van 'Je pense à vous' geknakte (maar nauwelijks gebroken) Luc Dardenne op 29 december 1991 in zijn dagboek ('Au dos de nos images 1991 - 2005' is verplicht leesvoer voor iedereen die zo gek is om in de filmerij te willen stappen, en voor alle andere mensen ook!). Eh bien justement! Opgezweept door de onstilbare drang om de camera te laten draaien, om iets nieuws te proberen, hebben de broers Dardenne toch voortgedaan. Door diep na te denken, door goed om zich heen te kijken, en door zichzelf van het filmwereldje te isoleren (!) hebben de broers zichzelf naar een volstrekt unieke filmstijl toegewerkt, en kijk: vijftien jaar, vier films, en twee Gouden Palmen later zijn ze uitgegroeid tot het belangrijkste wat België sinds Brel op artistiek vlak heeft voortgebracht en hebben ze een oeuvre bijeengefilmd waarvan de door schuifelende bejaarden en Hollywoodkonterfeitsels geobsedeerde Vlaamse filmtappers voorlopig alleen maar kunnen dromen. Hoe goed de broers wel niet zijn, en hoe groot hun technisch meesterschap wel niet is, bewijzen ze opnieuw met 'L'Enfant', opnieuw een snelbewegend sociaal drama waarin ze - op een heel toegankelijke manier! - wederom allerlei vragen opwerpen over Schuld, Boete, Verlossing en Vaderschap. De uitgebeende Dardenne-dogmatiek (U zal geen muziek gebruiken - U zal onbekende acteurs gebruiken - U zal uw camera richten op de dagelijkse handelingen van uw personages - U zal geniale dingen doen met de geluidsband) blijkt eens te meer het ideale middel om een adembenemende en ultra-waarachtige atmosfeer op te roepen waarin de emoties, de spaarzame manier van filmen ten spijt, als wild briesende paarden tekeergaan. Op de beste momenten krijgt 'L'Enfant' zelfs de allure van een tegen een torenhoge poolspanning knetterende thriller: de scène waarin gipsy-kruimeldief Bruno (de met een onvergelijkbaar hoedje uitgeruste Jérémie Renier lijkt uit hetzelfde iconische hout gesneden als de jonge Belmondo) zijn kindje probeert terug te kopen, zal zelfs de meest doorgewinterde thrillerfans vastnagelen op hun stoeltje. Al dienen we wel te vermelden - we mogen toch even? - dat de ultieme Verzoening (een stilaan onvermijdelijk Dardenne-moment) er misschien nét wat over is. Maar het is allang goed. 'Het publiek behagen noch mishagen,' schrijft Luc nog ergens, en: 'Film wat je kent: niet meer, niet minder.' Woorden om in brons te gieten en in uw erker te plaatsen.

TWEEDE TIP: BATTENBROEK - BULO