Confituur

Niet dat we er echt wakker van liggen - wij liggen alleen wakker van brandend maagzuur en onverzadigbare deernen - maar 2004 is stilaan aan het uitgroeien tot een annus horribilis voor de Vlaamse cinema. Het momentum van vorig jaar ('Any Way The Wind Blows'! 'Steve + Sky'! 'De Zaak Alzheimer'!) is in amper drie weken tijd vrijwel geheel opgelost, met dank aan 'Ellektra' en 'Confituur', de nieuwe worp van Lieven Debrauwer, de man die eerder met 'Pauline & Paulette' een indrukwekkend eresaluut bracht aan het patronaatstheater van weleer, en dat kunstje met 'Confituur' nog eens dubbel en dik overdoet. Net als in 'P & P' viert Debrauwer in 'Confituur' - alleen al de titel doet je de moed in de schoenen zinken - zijn obsessies bot met slechte kitsch (die interieurs!), flauwe anachronismen (de Belgische frank is terug!), sanseveria's, en zuur ruikende steunkousen (u krijgt alweer een portret van enkele bejaarden). Eigenlijk wisten we niet zo goed wat we het meest irritant vonden: Debrauwers pogingen om ons te vertederen met situaties die ronduit gênant zijn (een horde bejaarden danst de vogeltjesdans tegen een achtergrond van geel behangpapier), of de verstikkende lijkbidderssfeer die de man in zijn film heeft gelegd: de acteurs schuifelen door het decor alsof ze op weg zijn naar een teraardebestelling, de dialogen klinken alsof ze in een graftombe zijn geschreven, en tussenin hangen loodzware theatrale stiltes, een beetje zoals in die stijve Vlaamse zwartwitseries uit de tijd van toen. Nog goed dat die beknellende grafdelversatmosfeer af en toe wordt onderbroken door een kolderieke opstoot à la Debrauwers: deze keer mag één van de hoofdpersonages confituur bereiden op de gruweltonen van de Radetzky-mars, direct gevolgd door een scène die nu al mag worden beschouwd als één van de absolute hoogtepunten in de geschiedenis van de Vlaamse cinema: Ingrid De Vos en Marilou Mermans die samen op een golfbreker zitten en de Vlaamse klassieker 'Ik heb de zon zien zakken in de zee' aanheffen. Ach, we zouden er nog mee kunnen grinniken als het allemaal niet zo navrant zou zijn. 'Confituur' is niet alleen rotslecht, het is ook een kaakslag voor al die jonge filmmakers die wél goeie ideeën hebben en staan te popelen om hun ding te mogen doen. Straks gaan we er toch nog van wakker liggen. Petankt, hè!