We Need To Talk About Kevin

Wat er nu nog rest van haar verbrijzelde leven is doordrongen van de 'waarom?'-vraag. Is het háár schuld dat haar kind is opgegroeid tot een kille psychopaat, of zat de wreedaardigheid al in zijn genen (ijzingwekkende flashbacks laten zien dat Kevin reeds als peuter een half-verleidelijke, half-kwaadaardige entiteit was, die met zijn moeder bizarre, steeds perverser wordende machtspelletjes speelde)?

En wat met de vader (de ietwat getypecaste John C. Reilly) – een goedmenende, maar veel te passieve kerel die volhardt in een fatale 'niets aan de hand'-aanpak?

En dat zijn dan nog maar de voor de hand liggende vragen. Vloeit de échte onbehaaglijkheid (we zouden bijna zeggen: de horror) niet voort uit het feit dat Eva zichzelf in haar zoon herként – daar zijn hints voor, maar knipper-met-je-ogen-en-je-hebt-ze-gemist. Waar komen die kleine littekentjes op zijn aangezicht vandaan? En moest ze haar zoon nu echt Kevin noemen? Genoeg vragen voor nu - het is aan u om alles op te slorpen en een plaats te geven.

Feit is: dit is door en door verontrustende, taboedoorbrekende, maar ook verrukkelijke cinema. Iedereen die ooit 'Ratcatcher' en 'Morvern Callar' heeft gezien, wist het al: de Schotse regisseuse Lynne Ramsay beschikt over het Oog; ze heeft de gave om haar ontregelende verhalen in bijzonder fraaie, bijna poëtische grauwschilderingen te gieten (één voorbeeld: Eva die met haar buggy in de geluidstrog van een drilboor gaat staan om het aanhoudende geschrei van haar baby niet te hoeven horen).

Eén schoonheidsvlekje evenwel: nooit meer zullen wij naar het hartverheffende 'In My Room' van The Beach Boys kunnen luisteren zonder aan de geheimen van Kevin te denken.

Bekijk de trailer »

• Trailer