Drive

Enkele dagen later, tijdens de slotceremonie, ontving regisseur Nicolas Winding Refn de Palm voor de beste regie – de injectoren trillen, we komen op toerental. In september kwam hij uit in de Verenigde Staten, en ook daar sméten de critici met superlatieven – de drijfstangen kleuren roodgloeiend, we gaan nu in overdrive.

En deze week suist hij, als een glinsterende spookbolide die de duisternis in tweeën snijdt, op topsnelheid de Belgische bioscopen binnen: 'Drive' – één van de machtigste films van het jaar. Hoofdfiguur is The Driver (Ryan Gosling), een man van extreem weinig woorden, maar met een perfect uitgebalanceerde cool in de ogen.

Overdag riskeert hij zijn leven als stuntman in Hollywood-films, en 's nachts, wanneer de hemel boven Los Angeles zwanger is van dreiging en mysterie, laat hij zich voor veel geld inhuren als chauffeur van vluchtauto's.

Wie hij precies is, waar hij vandaan komt, wat hij denkt of wat hem inwendig aanjaagt, blijft een raadsel – The Driver is even ongenaakbaar als ondoorgrondelijk, één en al buffer en spatbord.

Nu zou het best kunnen dat u die ondoordringbaarheid van The Driver een beetje frustrerend zult vinden, maar u mag niet vergeten dat er in de filmgeschiedenis nog wel meer mysterieuze loners rondwaren – denk aan The Man with No Name (Clint Eastwood), of aan de enigmatische Costello (Alain Delon) in het legendarische 'Le samoeraï' van Jean-Pierre Melville.

Trouwens, zó ondoordringbaar is The Driver nu ook weer niet: wanneer hij zijn buurvrouw (de heerlijke Carey Mulligan) wat beter leert kennen ('What do you do for a living?' 'I drive'), begint één van zijn ooghaartjes (het uiterst rechtse) zowaar een beetje te trillen. Onze man komt ook in contact met twee levensgevaarlijke gangsters (Albert Brooks en Ron Perlman, beiden angstaanjagend goed), die iets van hem willen – het begin van een ultragewelddadige nachtrit richting vagevuur.

De zwijgzame antiheld, de knappe mokkel, de ultieme klus: we zitten hier duidelijk in een pure genrefilm, maar dan één van een hogere orde: het scenario is zó goed geschreven, de scènes zijn met zóveel klasse in beeld gezet, en de acteurs zijn zó goed, dat je van de eerste tot de laatste seconde naar lucht zit te happen.

Neem alleen al de weergaloze eerste vijf minuten, wanneer The Driver zijn meesterschap demonstreert in een werkelijk adembenemend kat-en-muisspelletje met enkele politiewagens en een rondspeurende helikopter: in plaats van tientallen auto's in de prak te rijden, zoals in de doorsnee Michael Bay-film zou geschieden, zien we The Driver een reeks ultrabeheerste rijmanoeuvres in de nacht uitvoeren – en ondertussen knált de suspense van het doek.

The Driver weet precíés wanneer hij op het gaspedaal moet drukken, en vooral: wanneer hij op de rem moet gaan staan. En hetzelfde kan worden gezegd over Nicolas Winding Refn – de Deense Michael Mann – wiens eigen briljante meesterschap ons tintelingen van puur filmgenot bezorgde. Nog één voorbeeldje?

Vooruit dan: wanneer The Driver tijdens een overval op een pandjeshuis in z'n bolide op de terugkeer z'n kompanen zit te wachten, hoor je nauwelijks hoorbaar in de achtergrond een trein fluiten, net zoals in de grote westerns van weleer. Een piepkleine, maar briljante touch.

Genoeg bewieroking, genoeg superlatieven. Tijd om in te stappen en u te laten meevoeren. Hoor de motor zoemen. Ruik de brandstof. Voel de kracht van de cinema. Drive.

Bekijk de trailer »

• Trailer