Het varken van Madonna

In het merkwaardige jaar 1995 – Fabio Casartelli viel van zijn fiets, Christopher Reeve van zijn paard, Willy Claes van zijn sokkel – zorgde de jonge regisseur Frank Van Passel voor een fris geluid in het heelal met ‘Manneken Pis’, een prachtig parelende, licht-sprookjesachtige grootstadsfilm die vandaag nog steeds een heel bijzondere plek inneemt in de Belgische filmhistorie én in onze harten - telkens als wij in Brussel op tram 55 springen (eindbestemming: Stilte) denken wij met weemoed terug aan de magische romance tussen Billy (Frank Vercruyssen) en Jeanne, het wattmanmeisje met de gouden schoentjes (Antje de Boeck).

In ‘Het varken van Madonna’ probeert Van Passel iets van dat betoverende van ‘Manneken Pis’ opnieuw op te roepen – met wisselende, want bijwijlen door platvloersheid ontsierde resultaten. De openingsscène - Kevin Janssens en een met hilarische dreadlocks getooide Bruno Vanden Broecke die samen met enkele andere handelsreizigers in spe onder aanvuring van coach Frank Focketeyn een woeste haka uitvoeren! – is om te gieren, maar het verhaal komt pas echt in beweging wanneer de gladde Tony (Janssens) tijdens een fraai in beeld gezette nachtelijke autorit de waarschuwingen van zijn gps (‘Keer om! Keer om!’) in de wind slaat en een wonderbaarlijk universum binnenrijdt: de Westhoek.

Hier, in het dorpje Madonna, waar de geesten van dode soldaten rondhangen en waar de inwoners nog de edele sport van het trabollen beoefenen, probeert hij zijn product te slijten: Porki, het gerobotiseerde varken. Er is ook een meisje in het spel: ze heet Maria Glorie, en ze wordt prachtig vertolkt door de glorieuze Wine Dierickx.

De atmosfeer in het dorpscafé, waar Tony een mooie ontmoeting heeft met een stokoude dame die sinds 1918 op de terugkeer van haar soldaat wacht, is geweldig goed getroffen (check de aankleding van het interieur!), maar de volgende anderhalf uur blijft de film een beetje doelloos in het ijle dobberen.

Het probleem is dat Van Passel en zijn coscenarist Marc Didden er niet helemaal in zijn geslaagd om het evenwicht in hun film te bewaren. Zo heel af en toe ligt er een magische gloed op het scherm (de fantoomsoldaat die een dansje placeert op ‘Born to Be Alive’!), maar al te vaak dient de poëzie plaats te ruimen voor kolder.

Over de climax zullen we verder maar zwijgen: voor je het weet worden we weer uitgescholden voor azijnpissers (noot: de laatste keer dat wij checkten, pisten wij pure Trappist Westmalle). U wilt graag een eindconclusie?

Welaan: in ‘Het varken van Madonna’ flakkeren prachtige momenten op, maar een hoogstaand work of art kun je deze prent toch niet noemen.

Bekijk de trailer »

• Het Varken van Madonna website
• Trailer