The Rum Diary

filmreviews Woensdag 30 november 2011 - 07u47, door (es)

Tweemaal is Johnny Depp nu al in de bezopen geest gekropen van zijn grote vriend Hunter S. Thompson, de hogepriester van de Gonzo-journalistiek: in het heerlijk uitzinnige ‘Fear and Loathing in Las Vegas’ van Terry Gilliam en in ‘The Rum Diary’ van Bruce Robinson.

rumdiary

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Toch heeft Depp niet het alleenrecht op de rol: in 1980 ging Bill Murray hem zwierbollend voor in het ietwat vergeten ‘Where the Buffalo Roam’ – een merkwaardige, door muziek van Neil Young gedragen komedie van Art Linson die u op een zaterdagavond zeker eens op dvd moet bekijken, liefst met een hoop spiritualiën in uw bloedstroom.

Wie de drie films nuchter naast mekaar legt, zal kunnen vaststellen dat de vertolkingen van Depp en Murray qua mimiek en stemgeluid soms akelig goed op mekaar lijken: beide acteurs hebben duidelijk veel tijd met de schrijver doorgebracht, en voor de gelegenheid enkele vijzen in hun hoofd laten losschroeven.

Tweede vaststelling: van de drie films is ‘The Rum Diary’ tegelijk de interessantste en de saaiste. De interessantste, omdat de makers Thompson nu eens níét uitsluitend portretteren als een constant gedrogeerde, in bermuda en Hawaïaans hemd rondzwalpende zuiplap, maar ons ook een beetje inzicht trachten te verschaffen in zijn denkwereld, zijn drijfveren en zijn idealen.

We zitten in de vroege jaren zestig in San Juan, Puerto Rico, waar Paul Kemp, Thompsons jonge alter ego, aan de slag gaat bij de San Juan Star, een verloederde krant die vooral kruiswoordraadsels en overlijdensberichten publiceert.

Zoals hierboven al aangegeven zet Depp – die eigenlijk al iets te oud is voor de rol - Kemp neer als een soort Thompson-in-wording: een man die, aangejaagd door het onrecht rond hem (tussen de zwelgpartijen door registreert hij hoe de lokale bevolking wordt uitgebuit door een groepje rijke Amerikaanse projectontwikkelaars), stilletjesaan zijn eigen unieke stem vindt. Het rare is dat ‘The Rum Diary’, ondanks die boeiende invalshoek, al na twintig minuutjes ten prooi valt aan een merkwaardig soort stuurloosheid.

Regisseur en scenarist Bruce Robinson, door Depp teruggehaald uit pensioen (zijn laatste film, ‘Withnail & I’, dateert van 1987), haspelt slapstick, romantiek, en suspense doelloos dooreen, maar naar de meest essentiële ingrediënten kunnen we fluiten - rauwheid, energie, rock-'n-roll, de Gonzo-touch.

We krijgen Fear noch Loathing in Puerto Rico. Het onwaarschijnlijk kleffe ‘The end of this story is the beginning of another’-slotakkoord is al helemaal om te huilen: zitten we hier in een Thompson-verfilming of in een fuckin’ romcom?

Depp koketteert graag met zijn vriendschap met de auteur, maar wie het oeuvre van Thompson een beetje kent, kan alleen maar concluderen dat Johnny zijn overleden vriend een veel te deftig overhemd en een veel te lange broek heeft aangemeten.

Bekjk de trailer

Links

3 reacties

reageer ook 

Woensdag 30 november 2011 - 16u07

Villain

johnny Depp is overrated!! waarom ziet niemand dat?

 

Woensdag 30 november 2011 - 12u07

Nils holgersson

Benieuwd naar de film & mooie bespreking al is Withnail & I zijn prachtig debuut en niet z'n laatste film. zijn laatste (3de film is) is jennifer eight uit 1992. Ralph Steadman was de illustrator van dienst bij withnail & I, de vaste illustrator van thompson dus in die zin klopte het dat Bruce de volgende gonzo verfilmer zou zijn.

 

Woensdag 30 november 2011 - 12u01

Rule

Beste Erik Stockman, "Withnail and I" (gewéldig filmpje, overigens) is niet zijn laatste film. Robinson maakte daarna ook nog "How to get ahead in advertising" en "Jennifer 8". Geen hoogvliegers, maar toch.

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Nu in Humo

NamaakvoedselSq

Dagelijkse kost: namaakvoedsel

  Dinsdag 30 september 2014 - 06u50

In China krijgen mensen omeletten van nepeieren op hun bord. In India worden schoolkinderen ziek van giftige synthetische melk. En nu overspoelt de namaakmaffia ook de Europese markt met rommelvlees, afvalkaas, nephoning, chemisch aangelengde wodka en vervalste bioproducten vol pesticiden. Aan tafel! Lees een fragment

Marr

De Wonderjaren van Johnny Marr

  Dinsdag 30 september 2014 - 06u40

Als Morrissey het kan, dan Johnny Marr ook. De gitarist zingt live tegenwoordig songs van The Smiths, en na de felbesproken Penguin Classic van z’n voormalige zanger plant ook hij z’n autobiografie. Alleen tijd om te schrijven is er nog niet: zijn tweede soloplaat ‘Playland’ moest er eerst uit, en daarmee trekt hij nu op tournee. Dus gaf Humo de aanzet voor de Marr-memoires: van voetballen bij de jeugd van Manchester City over het gitaargeluid van ‘How Soon Is Now?’ tot gekibbel met Ian McCulloch en zijn innige vriendschap met Kirsty MacColl. Lees een fragment

filmreviews

filmreviews - Archief

Zoeken in filmreviews:

Alfabetisch overzicht:

Tv-tips voor vanavond

Toppers

vlaamse-tv-zenders op twitter

Naar twitter

Jouw aanraders

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven