Carnage

Zo krijgen wij stilaan ’t schurft van de luitjes – en ze zijn talrijk – die op café en in de media trompetteren dat 'het negativisme in onze samenleving overheerst' en dat we een 'tegengif voor het cynisme' nodig hebben. Bollocks!

De waarheid is: cynisme is goed voor u! Cynisme is natuurlijk! Cynisme kan – wanneer goed en kunstig gehanteerd - een verrukkelijke bron van vermaak én een prachtig wapen zijn - krachtiger dan een kalasjnikov, scherper dan het lemmet van een mes.

Cynisme is de raketbrandstof van het schitterende 'Reis naar het einde van de nacht' vanCéline; van 'Shangri-La' van The Kinks en van 'Nobody Loves You When You’re Down and Out' van John Lennon; van de meesterwerken 'Ace in the Hole' en 'The Player'; én van de verzamelde werken van Roman Polanski.

In 'Carnage', zijn nieuwste gifpil, gebaseerd op een theaterstuk van Yasmina Reza, drijft de Poolse grootmeester zijn door- en doorcynische wereldbeeld (zonder twijfel tot stand gekomen in de thermonucleaire nasleep van de Holocaust en de moord op zijn vrouw, Sharon Tate) ten top, en het is een héérlijk schouwspel.

Twee upper class ouderkoppels, vertolkt door Jodie Foster, John C. Reilly, Kate Winslet en Christoph Waltz, beleggen een vergadering ten einde een ogenschijnlijk banaal incident uit te klaren: Zachary, het elfjarige zoontje van het stel Winslet/Waltz, heeft op het speelplein enkele rake klappen verkocht aan Ethan, het nestkuiken van Foster/Reilly.

In het begin gedragen de koppels zich nog geciviliseerd, maar Polanski zou uiteraard Polanski niet zijn als hij de middag niet meesterlijk zou laten ontsporen: de kamer vult zich algauw met walg en venijn; de vernederingen vliegen als brandkogels heen en weer; de aard en de dynamiek van de clash beginnen plotseling te verschuiven (van koppel-tegen-koppel naar mannen-versus-vrouwen), en voor je het weet gooien de papa’s en de mama’s hun fatsoen en hun waardigheid als afgedankte regenjassen van zich af en zie je de mens zoals Polanski hem ziet: als een sterfelijk belachelijk iets.

Terwijl Polanski zijn personages met een reeks welgemikte trappen dieper en dieper de grond instampt – en schérp dat zijn hakken aanvoelen - kan er evenwel volop worden genoten: van de heerlijk boosaardige humor, van de schitterende dialogen ('Jij hebt jezelf opgesloten in het idee dat het leven synoniem is met middelmatigheid!'), van Polanki’s technische meesterschap (één locatie, vier acteurs, en tóch voelt 'Carnage' op geen enkel moment aan als verfilmd theater), en vooral: van de loeigoede vertolkingen.

John C. Reilly valt éíndelijk eens uit zijn rol van brave voetveeg; Foster is hilarisch als de gecultiveerde Darfoer-experte die zich in de loop van de middag ontpopt tot een hysterisch kreng ('Don’t you talk to me about Africa!'); de kotsscène van Winslet is nu al legendarisch; en wie dacht dat Christoph Waltz zijn strudel-moment uit 'Inglourious Basterds' nooit meer zou evenaren, wel: hier heeft hij een even onnavolgbaar vruchtengebakmoment.

Ga kijken, verlustig u in de zalige cascade van cynisme, en voel de hakken van Polanski in uw rug.

Bekijk de trailer: