J. Edgar

‘J. Edgar’, zijn biopic over de beruchte FBI-baas J. Edgar Hoover, is – na ‘Changeling’, ‘Invictus’ en ‘Hereafter’ – Eastwoods zoveelste saaie stinker op rij.

Zodra Leonardo DiCaprio’s veel te dik aangezette, hopeloos gekunsteld klinkende East Coast-accent uit de luidsprekers kwakt, weet je het al: dit wordt slecht. Vervolgens schuift Leo in beeld: compleet bedolven onder de oudemannenschmink; het ranke lijf in een vetpak gestoken; als een kerstboom behangen met prothesen; een gigantisch vals gebit in het kakement en hier en daar een pluisje haar op de kale kruin – een tot homerisch gelach aanzettende kruising tussen een schuifelende mummie en een mislukte wassen pop van Herman Van Rompaey.

DiCaprio stelt alles in ’t werk om zijn wanstaltige vermomming te overstijgen, maar het mag niet baten: hoe kun je nou meeleven met een klomp make-up? Op papier moet het er nochtans allemaal buitengewoon interessant hebben uitgezien: Hoover diende onder acht verschillende presidenten, bouwde de FBI van een amateuristische organisatie uit tot een hyperefficiënte, volgens de modernste forensische methodes werkende opsporingsdienst, en hield er in de schaduwen een homoseksuele relatie op na met zijn assistent.

Oliver Stone had uit dit materiaal allicht een meeslepend, Shakesperiaans epos kunnen puren, maar die ambitie hád Eastwood niet eens: hij zweert bij een oerconventionele ‘Opa Edgar kijkt terug’-aanpak, die helaas zó academisch en zó bloedeloos is dat je er spontaan van begint te knikkebollen. En breek ons asjeblief de bek niet open over de spuuglelijke fotografie, de kleffe koormuziek en de goedkope psychologisering betreft.

Eastwood staat erom bekend dat hij van elke scène slechts één of twee takes neemt. Doet hij dat omdat hij precies weet wat hij wil, of is de man tegenwoordig íéts te snel tevreden? Ah!

Bekijk de trailer: