Tot altijd

Heden kunnen we u vertellen dat Balthazar zijn woord gestand heeft gedaan: de tranentrekkerij in ‘Tot altijd’ blijft inderdaad binnen de perken. Beter nog: de cineast zit zijn ‘euthanasie is goed!’-boodschap er zeker niet in te mokeren, maar laat het heel mooi aan u over om een oordeel te vellen over Verstraetes manier van doen. Dat siert Balthazar.

En tóch vinden wij dat de regisseur van ‘Ben X’ zijn publiek ietwat neerbuigend behandelt. In een poging om zijn film toch maar zo luchtig en laagdrempelig mogelijk te houden, heeft de cineast zijn toevlucht genomen tot een erg riskante tactiek: comic relief.

Nu is er op zich absoluut niets mis met een scheutje comic relief: zelfs die goeie ouwe Shakespeare wist al dat het geen kwaad kan om in een drama af en toe momenten van lichtheid in te bouwen (het staat waarschijnlijk ook in elke scenariocursus).

Probleem is dat ‘Tot altijd’ er tot in de kleinste gaten en kieren werkelijk vól mee zit. De snakerig bedoelde dialogen; de clownerige sidekick (Iwein Segers); de hemeltergend flauwe ‘Voor ons een fles watel’-grapjes in het Chinees restaurant; de sadomasochistische kinesist: Balthazar zit, zeker in het eerste uur, zijn eigen film een beetje kapot te reliefen.

Zelfs de pakkende scène aan het kanaal, waarin de tot wanhoop gedreven Mario overweegt om in de diepte te springen, wordt – totaal misplaatst — afgerond met een luchtige oneliner. Vanwaar toch die drang om altijd alles op te vrolijken? Wij vinden: soms mag – neen, soms móét een film pijn doen.

Pas in de laatste rechte lijn durft Balthazar het aan om de flauwiteiten overboord te gooien, en om zijn onderwerp – pijn, aftakeling, dood — recht in de ogen te kijken. Bevrijd van de ketenen van de comic relief beginnen ook Koen De Graeve, Geert Van Rampelberg en zelfs Iwein Segers eindelijk echt snaren te raken – en ja, er mag worden gesnotterd. Wat ons betreft, was het too little, too late.

Bekijk de trailer

• Tot Altijd