The Descendants

Acht jaar na ‘Sideways’ – een pauze van Kubrickiaanse allure — komt Payne opnieuw aanzetten met een tragikomisch portret van een gebroken man, maar deze keer valt de ontmoeting dik tegen.

Matt (George Clooney), een steenrijke advocaat, verkeert in een zware emotionele crisis: zijn vrouw ligt na een ongeluk met een waterski in een uitzichtloze coma, en tot overmaat van misère persen zijn twee dochters Scottie en Alexandra hem het bloed van onder de nagels – je hoeft evenwel geen ziener te zijn (en ziehier het eerste euveltje van ‘The Descendants’) om te kunnen voorspellen dat die twee onuitstaanbare apenkoppen zich in de loop van het verhaal zullen ontpoppen tot twee schatten van meisjes.

O, ja: tussen de ziekenhuisbezoeken door komt het Matt ter ore dat zijn vrouw op het punt stond om hem te verlaten voor – o, goddelijk toeval! – dezelfde gladde vastgoedmakelaar met wie Matt in zee hoopte te gaan.

U mag uiteraard zelf oordelen, maar volgens ons wijzen dit soort gekunstelde plotpoints er vooral op dat Payne even zijn edge kwijt is. Toonde de cineast zich in ‘About Schmidt’ en ‘Sideways’ nog een meester in het naadloos vermengen van humor, ontroering en wrangheid, dan verloopt de overgang tussen slapstick (Clooney die op slippers door de wijk stuift) en melodrama (Clooney die zijn comateuze echtgenote toespreekt) in ‘The Descendants’ een stuk moeizamer – je hóórt het grind in de scenariowielen knarsen.

Nog meer mufheid: de onvermijdelijke catharsissen komen je van héél ver als dreigende rotsblokken tegemoet rollen, de speech over familiewaarden mocht blijkbaar ook niet ontbreken, en zelfs de obligate komische sidekick duikt op – schokkend eigenlijk, dat de regisseur van ‘Sideways’ zich verlaagt tot dít soort afgezaagde lapmiddelen.

En hoewel hij meer dan waarschijnlijk met de Oscar voor beste acteur gaat lopen, kon Clooney ons niet echt overrompelen: Mr. Nespresso slaagt er nooit helemaal in om zijn afgeborstelde imago uit te wissen, en om een kern van oprechte droefheid in zijn rol te leggen.

Het zou ons overigens niet verbazen mocht ‘The Descendants’ nog méér beeldjes (beste film? Beste script?) binnenhalen: Payne snijdt hier immers loodzware onderwerpen aan – rouw, dood, overspel – maar dan op zo’n veilige en schoongepolijste manier, dat uw spijsvertering nooit echt wordt verstoord. Precies het soort cinema dat de Academy wel lust.

Bekijk de trailer:

• The Descendants website