Hysteria

Hugh Dancy speelt Mortimer Granville, een jonge idealistische arts die omstreeks 1880 aan de slag gaat in de privépraktijk van dokter Dalrymple (Jonathan Pryce), een eerbiedwaardige heelmeester die zich heeft bekwaamd in de edele kunst van de bekkenmassage.

In klare taal: Dalrymple laat zijn patiënten – allemaal kranke dametjes van rijke komaf – plaatsnemen in een speciaal zitmeubel, waarna hij de juffertjes in opperste concentratie en met deskundige vaardigheid begint te vingeren tot ze luid gillend klaarkomen ('Steady as she goes, Mrs. Parsons!').

Een geneesheer die vandaag zoiets probeert, zou ongetwijfeld achter de tralies vliegen, maar in het Victoriaanse tijdperk was die orgasmetherapie (en voor alle duidelijkheid: 'Hysteria' is op feiten gebaseerd) een perfect gangbare praktijk: those were the days!

Sterker nog: als we 'Hysteria' mogen geloven zaten de wachtkamers van de vulvamasseurs elke dag stampvol. De keerzijde van het succes is dat Granville en Dalrymple na een tijdje last beginnen te krijgen van verkrampte vingers: ja, ook orgasmetherapeuten staan op de lijst van de zware beroepen.

Gelukkig is daar Edmund (Rupert Everett), een wufterige uitvinder die – we zitten per slot van rekening in de eeuw van de industriële revolutie – aan een spectaculair elektromechanisch apparaat begint te bouwen dat het harde werk van de goede dokters kan overnemen.

U heeft het begrepen: 'Hysteria' draait rond de uitvinding van wat in de twintigste eeuw bekend zou worden als a woman’s best friend – de vibrator.

Indien u vreest dat het pikante onderwerp tot een hoop platte hi-hi-hi-ho-ho-ho-grollen zal leiden, dan kunnen we u meteen geruststellen: de typisch Britse combinatie van dartelheid en deftigheid, en de heerlijk onderkoelde vertolkingen (let op Dancy wanneer hij, zo nonchalant mogelijk kijkend, aan de slag gaat), maken van 'Hysteria' een behoorlijk smaakvolle en lichtvoetige kostuumfilm die ook door uw grootmoeder mag worden aanschouwd.

Minder geslaagd zijn de pogingen van regisseuse Tanya Wexler om haar film om te turnen tot een romantisch drama, en om de plot open te trekken tot een bloedserieus pleidooi voor vrouwelijke emancipatie – vooral de rechtbankscènes zorgen voor een scheur in de fun.

Niettemin is 'Hysteria' een amusante crowdpleaser die, euh, trilt van vrolijke ondeugendheid. En blijf tijdens de aftiteling vooral zitten!

Bekijk de trailer: