Weekend aan zee

In een lofwaardige poging om haar studenten te laten zien hoe het níét moet, pakt ze heden uit met een romantische komedie over vier vriendinnen die zonder de mannen een weekendje naar Oostende trekken.

De beginscène is er meteen pal óp: een jongedame krijgt onder luid zuchten en kreunen een bos acupunctuurnaalden in de sexy blote buik geplant, waarna ze zich enigszins hitsig laat ontvallen: ‘Ik moet dóóóóóóór!’ Het is niet meteen de meest sprankelende openingszin ooit, maar alla.

Zodra de vier vriendinnen – Marieke Dilles, Eline Kuppens, Maaike Neuvilleen Ellen Schoeters doen wat ze kunnen met het zwakke materiaal - hun intrek hebben genomen in hun vakantiehuisje in de duinen, ontspint zich een reeks keuvelarijen over topics die rechtstreeks uit de ‘seks, relaties, beauty & dieet’-rubriek van de vrouwenbladen lijken te zijn geplukt.

Borstvoeding? Check! Slippertjes? Check! Mannen? Check! Macrobiotische voeding? Check! De dames in het publiek – ondoorgrondelijke wezens – zullen zich wellicht een hoedje lachen, wij hoorden vooral muziek die je voortdurend zit te vertellen hoe je je moet voelen, en dialogen die doodvallen nog voor ze goed en wel zijn uitgesproken:

- Ik ga mijn spullen eens gaan halen.

- Ik ook.

Hoogst spitant! Tel daarbij nog de meest getelefoneerde grap uit de geschiedenis van de Vlaamse cinema (iets met sperma in een flesje en een dorstige Michaël Pas) en je kunt alleen maar besluiten: zo diep is zelfs Jan V. nooit gezonken. Overigens loont het de moeite om ‘Weekend aan zee’ eens te vergelijken met de zalige partyfilm ‘Project X’.

Laat enkele gasten samen een feestje organiseren, en het resultaat is pure, ongebreidelde, zorgeloze fun, zo blijkt daar. Laat daarentegen enkele grieten samen op weekend vertrekken, en de feestelijkheden eindigen áltijd met neurotisch gekibbel. En zo hebben we dan toch weer iets zinnigs bijgeleerd over de onoverbrugbare kloof tussen de seksen.

Bekijk de trailer: