© imageglobe
Helaas, Murphy besliste er anders over: een knoert van een keelontsteking zorgt ervoor dat ik de wedstrijd thuis bekijk, vanuit de sofa, onder een dekentje, met een lepel antibioticum in plaats van een stroperige Guinness, neusdruppels in plaats van biernootjes en een hoestsiroop in plaats van een frisse pint.
Het grote voordeel: naast mij zit geen onderuitgezakte in het kruis krabbende Britse zatlap, maar mijn eigenste vlees en bloed. Mijn zoontje van vijf maanden kampt net zoals ik met een aangeboren liefde voor al wat Brits is (althans, dat durf ik te vermoeden), én met een virus dat lelijk huishoudt in zijn bovenste luchtwegen. Gevolg: het mobieltje boven zijn speelbox kan hem dezer dagen maar matig entertainen en de nabijheid van papa maakt hem rustig, zelfs wanneer die helemaal opgedraaid naar de tweede wedstrijd van Engeland aan het kijken is.
Male bonding met de zoon, ik had gedacht dat ik er nog enige tijd op zou moeten wachten, maar het intieme vader-zoonmoment maakt deze wedstrijd alvast de aangenaamste ooit. Ongeacht de uitslag over 90 minuten.
0 reacties
reageer ookReageer ook