Peter Van de Veire logt: dinsdag 06-01-09

© VRT 2009 - Charlie De Keersmaecker

Gelukkig was Jan Becaus al op de VRT. Op televisie dan nog wel. Hij las het nieuws. De hele nacht. Dat ze in Gaza aan het praten waren. En dat Israëlische tanks op Israëlische soldaten hadden geschoten. Gek genoeg vonden de kranten dat bijwijlen minder belangrijk dan de Lach van Ons Lieselot. Ze hadden geluisterd naar MNM. En ze hadden hun mening opgeschreven. Sommigen genuanceerd, anderen iets minder. Iemand had het niet echt voor de lach van Lieselot; één van mijn co-piloten in de Grote Ochtendshow. Ze was daar niet goed van. De Media: het zijn Beesten. En als je niet oplet; eten ze je op. Jammer genoeg is er geen boswachter die de buik van het Beest open kan snijden om je er uit te halen. 'Welkom bij de Radio!' zeiden we aan het ontbijt. Ze had meer zin om naar huis te fietsen op een gepikte tandem dan aan de volgende Ochtendshow te beginnen.

Het is gek. Bijna tien jaar geleden had ik mijn eerste radioprogramma. De Afrekening op Studio Brussel. Ze hebben me het eerste half jaar net niet met pek en veren overladen en brandend buiten gedragen. De luisteraar, de pers en waarschijnlijk Stefan Ackermans zelf. Hij had het ongeveer negen jaar gedaan. Of negentig. Intussen zijn een boel mensen me gaan dulden. Maar een boel mensen hebben het moeilijk met veranderingen. Of het nu het nieuwe logo van Stubru is; de restyling van De Standaard of het nieuwe formaat van Het Rijk Der Vrouw.

Kritiek krijgen doet meestal deugd. Zeker als die onderbouwd is. Daar moet je tegen kunnen in dit vak. Voor zover je het een vak kan noemen. Vanmorgen hadden we het er ook over. Alle drie hebben we 'iets' met communicatie gedaan. Waarop we wijs besloten: 'hadden we maar een vak geleerd.'

Maar het is plezant; dames en heren. En nu ga ik slapen. Het is donker buiten en morgen is er weer een Radio.