Bart De Wever logt: donderdag 15-01-2009

© Woestijnvis Paul Van Rooy

Daar moet ik tijdens een ontbijtvergadering op de Brabantse Golf met allerlei prominente en eminente mensen een voorstelling geven van mijn recent verschenen boek "Het Kostbare Weefsel" (een bundeling met bijgevoegde commentaren van de columns die ik de jongste vijf jaar publiceerde in De Standaard en De Morgen). Ik had gepland van mijn praatje uit te schrijven in de wagen, maar de hele rit door gaat de telefoon af voor radio-interviews over mijn parcours in de Slimste Mens. De boekvoorstelling gebeurt bijgevolg voor een groot deel vanuit pure improvisatie, maar ik heb de indruk dat het niet al te zeer opvalt.

Om 9.25u loop ik (ja, ja, dat gebeurt heel af en toe) naar mijn auto om richting Brussel te vliegen. Ik word er verwacht voor de wekelijkse vergadering van de fractie die de plenaire zitting voorbereidt, maar eerst moet ik nog een interview afwerken voor het programma De Rode Loper (u raadt wel waarover). De fractievergadering is nog niet helemaal afgelopen als ik vertrek richting de redactie van het Nieuwsblad. Ik moet er tussen 12.30 en 13.30u chatten met de lezers van de krant. Dat loopt aardig. Te aardig zelfs, want met meer dan 3000 deelnemers tegelijk op het hoogtepunt is het totaal onmogelijk om de instromende vragen te bemeesteren. Ik schrijf als een gek, maar tot overmaat van ramp begeeft de software het een aantal keren. Als laatste bericht typ ik dan maar een excuus en de uitnodiging om onbeantwoorde vragen desnoods te mailen. Nog terwijl ik terugrijd naar de Kamer merk ik al op mijn PDA dat dit laatste allicht wat overmoedig was: de mails stromen vrij massaal binnen (bij deze een bericht aan eventuele mailers: mijn medewerker en ik gaan ons best doen om asap te antwoorden, maar het zal allicht zeker tot maandag duren vooraleer alles beantwoord is). Ik kom net op tijd aan in de Kamer voor de plenaire zitting. Die zal uiteindelijk uitlopen tot voorbij 23u, dit onder meer dankzij de in zeven haasten te behandelen en te stemmen reparatiewet voor de BOM-affaire. Huiswaarts keer ik met een blik op de PDA die leert dat de mailstroom de hele dag is blijven doorgaan en met de gedachte dat deze weblog ook nog moet geschreven worden. Er zijn dagen dat zelfs een nachtmens blij is dat hij zijn bed ziet.