
Deze week is er zo een. Gisteren na een hele dag bellen, blijkt niemand tijd te hebben. Op zo'n moment wens ik dat ik voor een Amerikaanse talkshow werkte. Die van Ellen DeGeneres bijvoorbeeld. Wat een luxe, al die sterren die voor handen zijn. De gesprekken op zo'n redactievergadering: Bellen we Beyonce, ze heeft een nieuwe plaat uit. Angelina Jolie speelt in een nieuwe film, laten we haar uitnodigen. Misschien een dubbelinterview met Brad? De iPod touch ligt in de winkel. Zou Steve Jobs tijd hebben? En enkele jaren geleden: die senator uit Illinois, hoe heet die weer? Obama? Dat lijkt me wel een interessante man, misschien eens checken of hij iets te vertellen heeft.
En dan krijgen we de verlossende telefoon: Ward Verrijcken, de guitige reporter uit de rode loper die al een hele rits Hollywoodsterren, waaronder Angelina en Brad, voor zijn micro sleurde, kan komen. Dat is bijna zo goed als the real thing!
En plots besef ik dat ik vanaf morgen maar 2 degrees of separation verwijderd ben van Barack Obama. Kirsten Verdel komt naar de Laatste Show. Een Hollandse journaliste die twee jaar lang meewerkte in het campagneteam van Obama. Ze heeft ontluisterende verhalen over de hele machinerie die achter zo'n campagne zit en de griezelig grote impact van de media op de verkiezingsstrijd. Zij heeft dus Obama's hand geschud, met dezelfde hand die ik zal schudden. Nog een degree te gaan.
Ik heb morgen weer uitzending en mijn brein werkt wat traag vanavond. Maar ik klaag niet, ik mag het interview met Ramsey Nasr schrijven, de meest sexy Palestijns-Nederlandse dichter des vaderlands van België. Voor hem zit ik met graagte aan de Red Bull.

























![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)


0 reacties
reageer ookReageer ook