Peter Verhelst logt: woensdag 06-05-2009

© Johan Jacobs

In Gent worden ijsjes gelikt dat het een lust is. Populairste manieren waarop je kan verhinderen dat smeltdruppels niet op je kleren vallen of over je vingers lopen: gekromde handpalm onder hoorntje houden, mond onder hoorntje houden, papieren zakdoekjes, de kordate lik... Het speculoosijs is ronduit spectaculair en LEEFT in je mond.

In de Veldstraat moet ik door het kapsel van een vrouw denken aan een spons die over een hoofd groeit als een buitenlichamelijk koraalrif. Ik ben volop aan het schrijven aan een roman. Waarschijnlijk zal de spons ergens in het boek een plaats vinden.

Vreemdste zin van de namiddag: Er zijn vanmorgen huiszoekingen geweest bij haar thuis en op de zetel van haar evenementenbureau Enjoy. Op de zetel (canapé, divan, chaise-longue?) van Joyce De Troch (Opium, Playboy, kale echtgenoten al dan niet met sik)? Wat is daar te vinden (pincet, microscoop, resten waarvan)? Enjoy (vermoeide glimlach).

Ik heb gisteren en vandaag mails gekregen in verband met de televisie-uitzending van De Gouden Uil in TerZake. Veel verontwaardiging. Ondermaats, knullig, amateurisme. Altijd dezelfde woorden.

Over drie dagen gaat nieuwZwart in Barcelona in première. Choreograaf: Wim Vandekeybus. Muziek: Mauro. Een zevental jonge, sterke dansers (m/v). Een acteur brengt een tekst van me, een bewerking van enkele gedichten uit 'Nieuwe Sterrenbeelden': Dit is het nieuwe zwart. Dit is de zachte nacht van ons, als we met gestrekte armen naar de sterren staan te kijken in de hoop door die sterren te worden bekleed - het is sterker dan onszelf - bekleed te worden met sterren die er misschien niet eens meer zijn. Dit is de nieuwe nacht die we zijn, dit is wat we hebben gewild. Dit zijn onze sterren: dit is wat we hebben stukgegooid om met de scherven iets nieuws te maken...

Het is een milde avond, één vleermuis boven de tuin. Ik zwaai naar Brugge, waar mijn vriendin in gitzwarte leisteen een volmaakte, beweeglijke letter heeft gekapt. Ergens in Barcelona zegt een acteur op dit eigenste moment: 'Een arm die zwaait aan de overkant / de mogelijkheid van iemand die er zoals een ster misschien niet eens meer is omdat het genoeg is te beseffen dat er een mogelijkheid is / alsof hoop bestaat - uiteindelijk niets meer dan dat / uiteindelijk een mogelijkheid van die wuivende arm te mogen zijn.'