Rik Torfs logt: dinsdag 12-05-2009

© Johan Jacobs

Na het college volgt een gesprek met twee studenten, of liever: twee gesprekken met één student. Op het laatste moment moet ik een vergadering met collega Roger Blanpain afzeggen: die bijeenkomst krijg ik echt niet meer ingepast. Ik beloof wel deze week contact met hem op te nemen voor een aantal concrete afspraken. over publicaties in zijn Encyclopedia. Maar nu krijgen de studenten voorrang. Om half drie kan ik aan mijn column voor De Standaard beginnen te werken. Over de paus en Franz Josef Strauss, lang geleden minister-president van Beieren.Vervolgens begin ik aan de donderdagbijdrage voor Le Soir. Die krijg ik niet af, omdat ik word onderbroken door een vervelend telefoontje waarover ik in de loop van de avond steeds een beetje bozer word, zij het op een beschaafde wijze. Dan vertrek ik naar Beringen om er te gaan eten (te ontbijten...) met mijn Turkse vriend Bahattin Kocak en een paar van zijn vrienden. Twee erg leuke mensen. Maar alles moet snel gaan, want om acht uur houd ik een lezing in de abdij Herkenrode. Thema: normen en waarden. De kloosterkerk zit bomvol, zoiets ontroert mij telkens weer. Ik probeer de mensen niet te ontgoochelen. Goede vragen na de pauze. De slotvraag: is een professor kerkelijk recht die aan een quiz deelneemt een norm of een waarde?

Ik praat even na en rij naar huis. Ik denk weer aan het telefoontje van vanmiddag. Grrr. Echt niet serieus. Als ik thuis arriveer, ben ik terug rustig en besluit meer dan ooit de dingen te gaan doen waar ik werkelijk zin in heb. Grensverleggend, nietwaar? Moet je daar 52 voor zijn geworden. En toch geeft deze gedachte een goed gevoel. Dat heb je vaak met gedachten: hoe minder origineel ze zijn, des te gelukkiger zij iemand kunnen maken.