Filip Joos logt: donderdag 21-05-2009

© Stephan Peleman

Probleempje vanochtend vroeg, 5 uur 's ochtends in mijn hotel: een rij van 17 mensen aan de uitcheckbalie. En twee receptionisten die hun verwilderde blik van computerscherm naar de aanzwellende rij lieten schieten. Na tien minuten was mijn aantal voorgangers geslonken tot 15. Aan dat tempo haalde ik mijn vlucht nooit. Dus ben ik het gewoon afgestapt, even een echte hotelrun (slapen en niet betalen), maar dan toch maar braafjes een plan uitgedokterd. Vlak voor ik in het vliegtuig stapte, een collega ge-sms't die een latere vlucht had, met de vraag of hij mijn rekening wou betalen. Room 413, no minibar.

Gisteravond al bij al een flauwe afsluiter van de UEFA-cup meegemaakt. Echt opwindend werd de wedstrijd nooit, behalve als de Brazilianen van Shaktar even echt begonnen te tikken, maar toch. Er stonden gisteren zes landgenoten van Kakà op het veld, maar de allerbeste zat in burger op de tribune: Diego. Ik ben fan, geweldige voetballer, alleen voor hem staat mijn dvd-recorder trouw elke zaterdag op ARD geprogrammeerd. Hij was er niet bij wegens een nogal makkelijke gele kaart die hij in de halve finale tegen HSV onder de neus geduwd kreeg van onze landgenoot Frank Debleeckere. Reglement is reglement, schijnt, en de richtlijn is dat bij een opstootje de twee kemphanen een zelfde straf moeten krijgen, maar dat is één van de vele richtlijnen waarvan ik me fronsend afvraag wie zo gek is geweest om die te bedenken. Soit, een finale zonder Diego was een onthoofde finale, Werder voetbalde amechtig, en de UEFA-cup belandde dus verdiend in Shaktar.

Na de match in een shuttlebus richting hotel beland met RTBf-collega Rodrigo Beenkens en diens co-commentator Marc Wilmots. Uur op de achterbank van de bus over voetbal gepraat, van Shaktar tot Rode Duivels, een fijne zestig minuten. Toffe collega's, de voetbalmannen van de RTBf, altijd leuk om ze ergens ten velde tegen het lijf te lopen. Flupke, Flamand de merde is hun (niet die van Rodrigo, de keurigste aller journalisten) lachende aanspreektitel voor me, die ik altijd begroet met Stomme Walenkop, ideale basis voor een goed gesprek. Gratis tip voor een definitieve oplossing voor BHV.

Of het vanavond tussen Anderlecht en Standard een topmatch wordt, is een open vraag. Mooi wordt het misschien, bloedstollend zeker, maar da's een open deur in trappen. Ik kruip nu even twee uur mijn bed in (vannacht drie uur geslapen), dan een broodje in de voortreffelijke brasserie Mampoko, en dan hup, richting Brussel. Zonder file, wegens vakantiedag. De Heer zou meer ten hemel moeten varen.