Bedoeling was om vandaag voor het overige enkele masterproeven, zoals de thesis tegenwoordig wordt genoemd, te lezen. Dat is er pas vanavond laat van gekomen. Vanmiddag nog een boeiend achtergrondgesprek gehad met een journalist van De Morgen die een interessant stuk schrijft over de problemen van de sociaaldemocratie in Europa. Ik ben benieuwd naar het stuk van Bart Eeckhout.
Vanmorgen telefoon gekregen van Samenleving en Politiek, een maandblad waar ik jaren hoofdredacteur van ben geweest: 'waar zit je beloofde stuk over de verkiezingen?' Oeps, helemaal vergeten. Door de verkiezingsdrukte. Moest er zijn vanmorgen om 9u. Als ex-hoofdredacteur is afzeggen geen optie. Een dag lang intensief geschreven en ingestuurd.
In de laatste paragraaf ga ik in op de vraag wat met SP.A moet gebeuren na het desastreuze kiesresultaat van 7 juni. Gisteren verscheen een kort interview daarover in De Morgen. Vandaag kreeg ik sms-jes van SP.A'ers en bevriende journalisten over een lezersbrief van Daniël Termont vandaag in De Morgen, waarin hij reageerde op dat korte interview.
Volgens mij staat de SP.A voor een groot probleem en moet er dringend opgetreden worden, moeten er fundamentele keuzes gemaakt worden en enkele problemen grondig aangepakt worden. Dringend wil zeggen dat de partij na de zomer best een plan en strategie uittekent. Met het oog op 2011. Om eindelijk die opeenstapeling van slechte verkiezingen te doorbreken. Dat kan goed met Caroline Gennez, maar dan heeft ze een sterke en echte ploeg rond zich nodig.
De uitstekende, sympathieke en gewaardeerde burgemeester van Gent is het niet eens met mijn stelling dat SP.A moet kiezen. Omdat ik meedoe aan de stakingsactie van enkele columnisten in De Morgen, een solidariteitsactie met enkele ontslagen journalisten van De Morgen, kan ik niet via een opiniestuk in De Morgen reageren. Later misschien nog wel. We zien wel of er tijd, zin en gelegenheid is.
Natuurlijk heeft Termont deels gelijk. In het korte interview kon ik niet veel argumenten uiteenzetten en nuanceren. Maar ik blijf bij mijn stelling: de SP.A heeft onvoldoende profiel. Ze moet m.i. het debat aangaan of ze een ongegeneerd brede, open sociale partij wil zijn waarin geen ideologische geloofsbrieven worden gevraagd en waarin men zonder schaamte naar de middenklasse kijkt. Waarin men niet om de haverklap achterom kijkt om te zien of de vakbond nog volgt. Of net wel. Een uitgesproken linkse, socialistische partij die zich beroept op de socialistische gemeenschappelijke actie, die een duidelijk en radicaal programma van structurele herverdeling en economische democratie maakt. Wat ruw en misleidend gesteld: loftsocialisme of volkshuissocialisme. Het moet van allebei zijn, hoor ik iedereen zeggen. Natuurlijk. Maar daar spreekt geen duidelijk maatschappelijk project uit. Eigenlijk heeft de SP.A de voorbije jaren de keuze al gemaakt. Maar durft ze die niet doorzetten.
Ik kreeg ook mails met inhoudelijke vragen en argumenten n.a.v. dat interviewtje in De Morgen. Blijkbaar een gevoelige snaar geraakt. Maar dat is precies de bedoeling en het interessante aan het publieke debat, zolang het maar inhoudelijk en beschaafd kan verlopen. Ik probeer die komend weekend te beantwoorden. Of toch enkele ervan.
De voorbije weken kreeg ik soms stront in mijn maildoos. Wat sommige mensen durven schrijven, is ronduit schandelijk. Persoonlijke verwijten en aanvallen van volslagen onbekenden. Omdat ze het met een of andere zin van me niet eens waren, en die bovendien helemaal (al dan niet bewust) verkeerd interpreteerden. Die dwazen schrijven me allerlei ideeën toe die ik niet heb. Ze spreken zich uit zonder mij of mijn gedachten ten gronde te kennen. Dat eerste wil ik ten zeerste vermijden. Er zijn 's avonds blijkbaar nogal wat verzuurde onnozelaars die zich vervelen en dus gal spuwen. Deleten is het enige wat die mails verdienen. Wie een beleefde en inhoudelijke vraag stuurt of opmerking maakt, probeer ik zoveel mogelijk te antwoorden. Ook en vooral aan die mensen die het niet eens of zelfs hartstochtelijk oneens met me zijn. Maar dat lukt door tijdsgebrek niet altijd.
Ik zag vice-premier Steven Vanackere in Terzake bij de ultieme vakvrouw Kathleen Cools rond enkele pertinente vragen fietsen. Wat een draaierij. Maar ik begrijp dat Vanackere niet meer kan zeggen. Ik had enkele weken geleden, bij een roodgloeiende ondergaande zon op het dakterras van het Vlaams Parlement met de Brusselse skyline op de achtergrond, voor het eerst een fatsoenlijk gesprek met Vanackere. En ik was onder de indruk. Hij lijkt zo soft, maar hij weet verdomd goed wat hij wil. Zeer realpoliticus. Spreekt de taal van de macht. Bijvoorbeeld over hoe de samenhang in Van Rompuy I te organiseren. Vanackere wordt voor vele jaren een van de sterkhouders van CD&V. Hij is wellicht te belangrijk om hem naar de Brusselse regering te sturen.
Ondertussen formateert Peeters verder. Volgens sommigen gaat het toch naar een driepartijenregering zonder Open VLD. Er wordt onvoorstelbaar gekletst in de Wetstraat. Niemand weet wat het zal worden, wellicht ook Peeters niet. Al kan het inderdaad raar draaien. Kijk naar Brussel: Open VLD nam als grootste partij het initatief en liet de SP.A buiten de gesprekken. De kameraadschap tussen Groen! en SP.A is er voor lang gebroken, als deze gesprekken tot een akkoord leiden. De Duitstaligen hebben al een akkoord, straks de Brusselaars, ook in Wallonië schiet het op. Daar lijkt MR buiten de gesprekken te vallen. Dat is slecht nieuws voor Reynders en voor Van Rompuy I. Tenzij Reynders in die regering vervangen wordt door Louis Michel, bijvoorbeeld. Soit, nog vele weken en misschien maanden zullen we het over de poppetjes en de politique politicienne moeten hebben.
Maar eerst nog een paar masterproeven lezen.
0 reacties
reageer ookReageer ook