Jean Blaute logt: woensdag 15-07-2009

© Marco Mertens

Als ik Jan Peumans' foto even vluchtig bekijk - langer hou ik het niet vol - denk ik dat zijn vader nu ongeveer 150 jaar oud moet zijn. Ik ken in mijn omgeving geen enkele vader die zijn zoon ooit heeft verboden bij de koning te gaan. Dat komt wellicht omdat ik in een foute omgeving ontsproten ben. Misschien heeft het bij de Peumansen iets te maken met de aanloop en de gevolgen van WO2, al durf ik daar wegens brandgevaar mijn hand niet voor in het vuur steken. Het kan ook gewoon een wijvenkwestie zijn. Hoe gaat dat in die kringen?

Ik heb op mijn twaalfde mijn vader eens beloofd dat ik ieder jaar, na de winter, zijn auto zou simoniseren. Nu de lieve man al zeven jaar dood is, ben ik toch maar gestopt met dat simoniseren van die auto. Zonder het minste schuldgevoel. Mijn vader neemt mij dat zeker niet kwalijk vanuit de accordeonhemel.

Vorig jaar heeft de koning een meute artiesten in zijn tuin uitgenodigd om zijn vijftiende verjaardag te vieren, als koning welteverstaan. Ik mocht er ook bij wezen. Onder een decoratieve palmboom in de koninklijke serre zag ik plots onze tweede Leopold staan. Ik dacht die moet ik even goeiendag gaan zeggen, want hij knikte heel vriendelijk naar mij. Toen ik oog in oog stond met de bebaarde bejaarde bleek het mijn oude strijdbroeder Roland Van Campenhout te zijn. Ik was niet minder vereerd. Ter ere van de jarige vorst hebben we aan de koninklijke tapkast twee pintjes besteld. Toen de taplakei vroeg of ik er ook twee wilde, heb ik dat niet geweigerd. Aan het Hof wordt niet geweigerd. In de kunstig gesnoeide tuin hebben we er nog een tiental naar binnen gekapt, vooral omdat onze charmante vorstin van geen ophouden wist. In het gezelschap van artiesten leeft het mens waarlijk op, ook al was Adamo er deze keer niet bij. Hij had nog zo bij de koning gesmeekt van 'Vous permettez, Monsieur?'. Waarschijnlijk in het verkeerde keelgat geschoten bij Albert, want je moet hem aanspreken met Sire en de prinsen met Monseigneur, tegen de koningin zeg je gewoon madam, makkelijk. Arme Adamo. Ik denk nog vaak aan hem, meestal in het Frans, al spreekt deze bescheiden Italiaanse mijnwerkerszoon uit Jemappes voortreffelijk Nederlands. Een beetje zoals Elio Di Rupo, maar dan zonder strikje errond.
Ook Kris De Bruyne was daar present, en het Pallieterke zal mij niet tegenspreken als ik zeg dat zijn vader en oom geen grote fans waren van de familie Von Saxofoon Coburg (goeie hesp, mmm). De Saxofoon Coburgs zijn nochtans Duitsers, maar voor Vlaamsnationalisten is de ene Duitser blijkbaar toch de andere niet. Nu ja, puur biologisch bekeken klopt dat natuurlijk. Daar valt geen speld zo groot als een kepernagel tussen te krijgen.
Qua vuile moppen vertellen hebben we ons daar wel voorbeeldig ingehouden. Zo heb ik die van 'Krullekopke waar zit uw moeder?' niet verteld en Roland heeft zijn dijenkletser 'moet ik dat in het olleke steken of mag ik het aan diene kalkoen geven?' ook achterwege gelaten. Voor ons niet erg, want we kennen die lollen al 40 jaar, wel een beetje spijtig voor Paola en de vele kunstenaars die intussen bij ons waren komen staan omdat wij zo'n toffe gasten zijn.
Sommige kunstenaars hebben echt geen gevoel voor humor maar lachen graag met moppen. Andere kunstenaars hebben dan weer veel gevoel voor humor, maar lachen niet graag met moppen. Ik behoor tot de tweede categorie. Hoe dat komt weet ik niet precies. Volgens Joke Schauvliege zou het met intelligentie en cultuur te maken hebben omdat alles daarmee te maken heeft. Ik vertoon de neiging om haar te geloven. Ze is tenslotte minister van cultuur en heeft zelfs een bureau gekregen in het ministerie dat zich met dat departement onledig houdt tot er iemand anders haar job komt overnemen. Zo gaat dat in die kringen. Ook al weten wij nu nog niet wie dat zal zijn, net zomin als wij vorige week wisten wie Joke Schauvliege was. Het komt wel oké met Joke, ondanks mijn glaucoom heb ik daar een goed oog in. Een beetje de kerk in het midden houden lijkt mij hier geraden voor ik mijn eigen bruggen opblaas en heimwee krijg naar Bert Anciaux.

Vorig jaar heb ik mijn bescheiden paleisje in Leest gerenoveerd. Nieuw dak, goten, luikjes en een achterdeur. 't Was nodig, want kort voor de aanvang der werken stopte hier een Ollandse fietstoerist die dacht dat hij in Bokrijk was. (lag misschien ook aan het feit dat ik net een mand zat te vlechten aan mijn voordeur) Voor alle duidelijkheid: ik heb die renovatie zelf betaald. Net als onze koning nu gaat doen bij de renovatie van zijn paleis.
Kijk, dat schept meteen een band.

Tot morgen,

Jean