Jean Blaute logt: donderdag 16-07-2009

© © VRT 2009 - Phile Deprez

Tot een jaartje geleden reed ik bijna altijd solo, behalve met 'De Bende van Wim', daar reed Michiel solo (grapje hoor, lieve Michiel). Vorige zomer kocht mijn oude maat Den Dikken een prachtige Triumph Bonneville en stelde voor om eens samen een toerke te doen. Dat beviel ons zo goed, niet in het minst vanwege het gezapige rijtempo en de culinaire tussenstops, dat ik aan Den Dikken vroeg of hij geen bezwaar had als ik er bij een volgende rit mijn drummende collega Den Duts zou bijhalen. Geen bezwaar, hoe meer zielen hoe meer vreugd. Het begon zowaar op een clubje te lijken na enkele trioritten door de Vlaamse Ardennen, Zeeland en Henegouwen.

Nu was Den Dikken niet meer te stoppen. Hij stelde twee van zijn medewerkers voor - Den Dikken doet iets succesvols in de media - om onze jonge club te completteren: De Rosten en Pendule. 'Bring the fucking bastards in,' zei ik in het Frans, maar ik schrijf het hier in het Engels omdat de meeste jonge gasten die dit lezen geen Frans meer kennen.

De Rosten en Pendule bleken twee ervaren motards te zijn met het hart op de juiste plaats, een weinig links van hun slokdarm. Het kon niet uitblijven, na enkele toeristische eendagsritjes te België vond Den Dikken dat we klaar waren voor het grotere werk: het avontuur, de bergen. Welke berg telt de meeste haarspeldbochten? Het bleek de Stelvio te zijn in Zuid Tirol: 48 angstaanjagende hairpins! Meer dan 2700 meter hoog en pas vanaf begin juni open voor het verkeer.

Den Dikken nam de ganse logistieke voorbereiding voor zijn rekening: rijden tot Düsseldorf, daar de moto's op de trein laden, met z'n vijven de ganse nacht liggen stinken in een couchette tot in Innsbruck en vandaar vroem vroem recht naar en op de Passo Stelvio. Ambitieus. Er werden twee motovriendelijke hotels geboekt en na vier dagen bollen in de Italiaanse en Oostenrijkse Alpen via het Karintische Villach terug met de trein naar Düsseldorf en van daar vroem vroem naar huis.

Wereldreizigers weten dat de reisvoorbereiding al de helft van het reisplezier garandeert. Zo ook bij ons. Routes werden uitgestippeld, doorgemaild, in de gps geladen. We joegen mekaar op zotte kosten: nieuwe banden, windschermpjes, handbeschermers, regenkledij, nieuwe helmen, koffers, buffs, het scheelde geen haar of ik kocht zelfs een nieuwe moto... Te zot om los te lopen. We begonnen elkaar zelfs aan te schrijven in het Duits en in het Italiaans. Mannen worden weer kinderen zodra ze een clubje stichten.

Nu nog een clubnaam, zei Den Dikken doodserieus. Het werd The Stelvios. De vlag moet de lading dekken niewaar en prompt werden er T-shirts gemaakt en bedrukt, want Den Dikken heeft stevige relaties in de Gentse textielindustrie.

Ons ganse avontuur kan ik hier wegens plaatsgebrek niet beschrijven maar ik kan u verzekeren dat het heavy is geweest. Den Dikken is in een afdaling eens onderuit gegaan door de schuld van een kalf dat hem wat te kort had afgesneden en ik moest het tijdens de nachtrit naar ons eerste hotel op 50 km voor de arrivée opgeven wegens gevaarlijke nachtblindheid, en dat in de pikdonkere Alpen. Heb mijn fiets achtergelaten op de binnenkoer van een dorpshotelletje en ben achterop gaan zitten op de sportieve Duc van Den Duts.

Deze laatste is een super motard maar ook hij was moe en kreeg verlammende krampen in zijn armen. Net voor we defintief zouden omvallen bereikten we uiteindelijk om half een 's nachts ons hotel, waar de gastvrije mensen ons zaten op te wachten en zo vriendelijk waren ons nog te voederen. The Stelvios waren ganz willkommen in Süd Tirol. Grüss Gott.

De Rosten, een dunbezaaide zwartharige, kan zeer handig omspringen met de filmcamera, gewoon omdat dat zijn beroep is, en heeft dan ook fraaie beelden geschoten van onze trip. Deze adembenemende shoots worden binnenkort flitsend gemonteerd door Pendule (als de man juist gepositioneerd staat verandert zijn gezicht in een zonnewijzer en kan je er steeds het exacte uur op aflezen, handig voor op reis). Monteurs zijn hardwerkende mensen die helaas bij het grote publiek onbekend blijven maar in het tv-milieu het grootste respect genieten. Om u een idee te geven van de grandeur van onze Pendule: hij is de man die alle herhalingen van 'F.C. De Kampioenen' heeft gemonteerd. Chapeau, Pendule!

Ik heb de soundtrack gecomponeerd en alreeds opgenomen in mijn home studio, hier in mijn huis, vandaar dus home studio. Het is een ontroerende maar tevens heel dynamische versie geworden van de Easy Rider classic 'Born to Be Wild', geheel aangepast aan de majestueuze landschappen die onder onze hot wheels zijn voorbij geschoven. Binnenkort te zien en te horen op YouTube en misschien zelfs op deze Wild Site...

Tot slot : The Stelvios hebben een grondwet, met artikels en statuten. Zo is er bijvoorbeeld een numerus clausus wat het ledental betreft, namelijk vijf, wijzelf dus. Gewoon uit veiligheidsoverwegingen en om het organiseerbaar te houden. Het mag geen duiventil worden en we moeten ontspannen kunnen rijden, namelijk in baksteenformatie. Wel is het de leden toegestaan om op dagritten een gast-Stelvio uit te nodigen en wat meer is: we hebben al iemand tot ere-Stelvio benoemd. Dat is Gilbert, een kwieke zestiger, militant socialist, een man van en voor het volk en ik mag het hier graag onverbloemd getuigen: flink geschapen! Zo iemand misten we namelijk nog bij The Stelvios.

Tot morgen

De Langen.