Jean Blaute logt: vrijdag 17-07-2009

© © VRT 2009 - Phile Deprez

Ik weet nog dat het ons, jonge geleerden van de Latijnse afdeling, meteen opviel hoe klein België uitviel op zo'n wereldbol. Tot dan hadden wij enkel over ons dorp geleerd en vanaf het vijfde leerjaar ook wat over België en zijn verre kolonie: de Congo, dat donkere land aan de Evenaar, waar wij zilverpapier voor verzamelden om die leuke zwartjes nog blijer te maken dan ze al waren. Op de tv toch. Altijd lachen, zingen en dansen deden ze, de meisjes zelfs met hun puntige borstjes bloot, ook voor de zedige ogen van onze verlegen vorst en zijn volgzame ministers.

Wat kregen wij nog op de dag van onze Plechtige Communie dat nu nog van nut zou kunnen zijn voor traveling Yves? Een nieuwe vulpen, in die dagen meestal een Parker of een Pelikan. Nog steeds uitstekende merken die geen vlekken maken. Je zal maar Yves heten, zo'n belangrijk document ondertekenen over al dan niet atoombommen in Iran en plets: gans die overeenkomst onder de koningsblauwe Pelikaninkt. Er is al voor minder gedreigd met een atoombom. Ik heb ooit een dure Mont Blanc gehad die lekte. Ik geef het maar mee.

Sommige gasten kregen indertijd op hun twaalfde al een scheermachien van hun vooruitziende nonkel. Dat waren doorgaans al grotere kerels, die al wat dons onder de neus vertoonden, spoedig aan hunne Jef zouden beginnen te sleuren en op hun veertiende de school verlieten om met diezelfde nonkel iedere dag met de trein naar Brussel te tsjokken om daar op den traveaux te gaan werken. Toen wij op ons achttiende de school verlieten reden die gasten al rond in hun eigen VW bestelwagentje vol bouwmaterialen, hun lief zat vol en twee jaar later startte de bouw van hun bakstenen gevangenis langs een lintbebouwde steenweg. Ze wonen er nog. Ik wil maar zeggen: geef Yves een scheermachien. Een proper geschoren minister maakt altijd een nette indruk in het buitenland. Om er maar een te noemen: Duitsland.

Manchetknoppen. Ik kreeg er een paar van de vader van mijn goede vriend Dirk. De handige pa had ze zelf gemaakt in een soort van zilver met een gouden J in het midden. Ik heb ze nog. Een waardevol en tijdloos geschenk. Yves zal in den vreemde veel handjes moeten schudden en wuiven en dan komt die manchette uit de mouw (niet de aap). Die gouden Y zal 's lands beschadigde imago zeker de nodige lift geven. Zeker weten. Zo'n Carla Bruni let daar op. Toen ze er nog op los vogelde, wisten alle Parijse muzikanten dat. Manchetknoppen aan!

Een nieuwe boekentas. Een must. We kunnen hem toch niet op pad sturen met dat totaal gedemodeerde stuk plastiek van Samsonite waar hij al jaren mee rondzeult. Delvaux maakt tegenwoordig heel fraaie serviettes d'écolier, goedkoop ineengeflanst door arme Vietnamezen, dus voor de prijs moeten we het niet laten. In die boekentas hoeven geen belangrijke documenten te zitten, want het zou niet de eerste zijn die hij op de vlieger vergeet. Gewoon een brooddoos met een boke choco, een banaantje, een Leo, een flesje Spa zonder bruis en een mager yoghurtje. Wat je daar in het buitenland allemaal te vreten krijgt... Opletten geblazen. Een beetje vertrouwde proviand van thuis zal onze flinkerd wel op de been houden. Hij heeft al zo'n zwak maagske.

Een portefeuille! 't Zal nog niet zijn. Een beetje zichzelf respecterende Belg komt ergens binnen en zegt: 'Elk zijne goeiendag, voor mij een pintje en geeft die mensen ook iets'. Wij laten graag eens de kleur van ons geld zien, ook in het buitenland. Daarom dat we altijd kwaad zijn als ze in Frankrijk denken dat we Ollanders zijn. Yves mag die sympathieke Belgische gewoonte zeker niet achterwege laten als hij op buitenlandse missie is. 't Zal natuurlijk iets kosten, maar daarvoor betalen wij toch belastingen, nietwaar. Als je bijvoorbeeld te gast bent bij zo'n Arabische sheik ga je die mens toch niet laten betalen voor dat banket. Neen, doe zoals bij ons en zeg: 'Laat zitten, sheik, nee nee nee 't is voor mij, ik betaal en de volgende keer is' t uwen toer.. Garçon...!' Zes maanden later krijgen we hier in België onze petrol aan halve prijs. Gegarandeerd. Ze zijn daar zo gevoelig aan in die landen.

Ik ben oprecht blij dat Yves terug aan zet is, al zal het hem als getalenteerde vocalist niet meevallen om al die nationale volksliederen uit het hoofd te leren en van mekaar te onderscheiden.

Ben ook benieuwd naar de reactie van de Israëlische en Palestijnse leiders als hij hen op het hart zal drukken dat slechts vijf minuten politieke moed nodig zijn om de problemen in de Gazastrook op te lossen.

Jean