'Is Jean-Marie hier nog niet?' vraagt een man me gisteren tijdens mijn signeersessie op de Boekenbeurs.
Ik schud het hoofd. De stoel naast mij is leeg. 'Er ligt een papiertje op zijn tafel, meneer, hij komt pas signeren om half vier', zeg ik.
'Ai, dat is nog lang hé', zegt de man. 'En ik heb mijn ronde hier al gedaan. Wat nu?'
'Ah', zeg ik. 'Ik ben misschien niet Jean-Marie, maar wel Sylvie Marie. Misschien kunt u een boekje van mij kopen.'
'Wat is dat? Gedichten?' De man bekijkt mijn boekje even vluchtig en concludeert dan: 'Dat interesseert mij niet. Wat nu gedaan?'
Ik haal mijn schouders op. Had ik armen, ik zou niet ophouden naar je te zwaaien. Ik denk aan het gedicht dat ik voor de finale van Humo's Gouden Aap schreef en grijns. Gouden Aap of geen Gouden Aap, mijn dichtbundel zal nooit zo makkelijk over de toonbank glijden als de nieuwe van Dedecker.
'Weet je wat?' zegt de man dan plots. 'Ik zal een briefje schrijven voor hem, dan weet hij al waarover ik hem wil spreken.'
'Dat is een goed idee', zeg ik.
De man haalt prompt een pen uit, scheurt een stuk papier uit een groot schrift en begint te schrijven, in drukletters. Ik kan iets lezen van: '...wens u heden te spreken voor gerichte acties...'
De man is nog maar pas vertrokken of even later passeert een vrouw. 'Is mijn baas hier nog niet?' vraagt ze.
'Uw baas?' vraag ik.
'Ja, mijn baas, Jean-Marie Dedecker, ik zit in zijn partij hé.'
'Ah, die signeert pas om half vier.'
'Ai, da's nog lang. Zou hij gaan eten zijn misschien?'
'Dat weet ik niet, mevrouw', zeg ik, 'ik houd zijn agenda niet bij.'
'Hij zal wel aan het eten zijn', besluit ze. 'Zulke mensen moeten ook eten, hé.'
Ik knik bevestigend. 'Zulke mensen moeten inderdaad ook eten.'
Ik trek mijn stoute schoenen aan en zeg: 'Anders kunt u het voorlopig met ons doen. Ik schreef een dichtbundeltje hier en de man naast mij is ook sympathiek. Een boek over etiquette schreef hij, interesseert u dat niet?'
'Ah', zegt de vrouw terwijl ze een afwimpelend handgebaar maakt. 'Jullie zijn de jongere generatie hé. Daar heb ik niets meer aan. Ik ben al zevenenzeventig jaar. Bovendien komen jullie ook niet op tv.'
'Neen, helaas', zeg ik. 'We kunnen niet alles willen.'
'Ja', zegt de vrouw somber, 'Er zitten hier veel schrijvers net zoals jullie met hun vingers te draaien.'
'Het is wat, maar ik zit hier graag hoor', probeer ik haar op te beuren.
Het lijkt wel een omgekeerde wereld: de onbekende auteur die de bezoeker tracht op te beuren voor het feit dat hij geen geïnteresseerden aan zijn tafel krijgt.
Mijn hele signeeruur lang speel ik de secretaresse van Dedecker. Sorry, mevrouw, meneer is op dit ogenblik niet beschikbaar... Zelf heb ik geen boek verkocht. Mijn uitgever had nochtans een plakkaatje gemaakt om bij mijn dichtbundels te zetten. 'Sylvie Marie, winnares van Humo's Gouden Aap', stond erop. Heel af en toe stonden mensen van op afstand geïnteresseerd te kijken, een enkeling waagde het zelfs in mijn bundel te bladeren. Maar meenemen? 'Het is slechts 15 euro had ik nog geopperd.' Glimlachend, maar een tikje geïntimideerd legt de man de bundel terug op de stapel en muist er vanonder.
Neem me dan toch godverdomme gewoon mee, zou mijn winnende gedicht zeggen.
0 reacties
reageer ookReageer ook