Steak Number Eight in Seattle (deel 4: werken!)

Mocht u uit de filmpjes en vorige blogs afgeleid hebben dat Steak Number Eight alleen maar in Seattle is om bier te hijsen, lol te trappen en wuvv'n te poep'n: de groep is hier wel degelijk vooral om te wérken. Meer bepaald in The Red Room, de studio van Matt Bayles.

De man zelf blijkt een toffe (en rijkelijk getatoeëerde) peer te zijn, een snel pratende en hardwerkende kerel: 'Ik ben zo'n tien à twaalf uur per dag bezig,' vertelt hij. Een opluchting, want voor hetzelfde geld zit je hier een week lang opgescheept met één of andere verkoper van gebakken lucht, of een arrogante Amerikaan die niet geïnteresseerd is in een onbekend groepje uit België.

Het plan is dat Bayles ongeveer een dag aan elk nummer zal sleutelen. Na dag één zit hij alvast netjes op schema: één nummer is klaar. Als de groep en producer Mario Goossens 's avonds in The Red Room naar het resultaat gaan luisteren, is iedereen uiterst tevreden: 'Wow, de snare klinkt gezellig,' zegt een enthousiaste Joris Casier.

'En de vocals: beire!' vindt zanger-gitarist Brent Vanneste. Voor wie niet in de buurt van Steak-land woont: beire is zowat de meest gebruikte uitdrukking hier, een woord dat gebruikt wordt voor alles wat ze cool, tof en uitermate te gek vinden.

De groep krijgt een kopietje van de Matt Bayles-mix mee, zodat ze 'm op de hotelkamer nog eens rustig onder de hoofdtelefoon kunnen beluisteren: 'Laat tegen morgenochtend maar weten of jullie nog opmerkingen hebben, dan pas ik deze versie eventueel nog wel aan,' zegt Bayles. Maar grote ergernissen zijn er niet, zoveel is nu al duidelijk.

Terug op de hotelkamer wordt er gevierd met een biertje, en wordt er via het wonderlijke internet aan het thuisfront gerapporteerd. Een klein minpuntje toch: ook bezorgde moeders van groepsleden blijken Humo's blog nauwgezet te volgen.

Wat er bijvoorbeeld toe leidt dat de hele crew kan meeluisteren hoe gitarist Cis live via Skype een uitbrander van zijn ma krijgt, en meer bepaald over dat 'wuvv'n poep'n' uit een eerdere blog. 'Euh, dat was maar om te lachen,' probeert hij zich te verdedigen, terwijl de rest van de meeluisterende bende uiteraard niet meer bijkomt.

Humo wil Cis' woorden overigens graag bevestigen: geen paniek, ma, 't was echt waar maar een graptjen!

En o ja: tot onze eigen verbazing blijkt het motel waarin we logeren een belangrijke Kurt Cobain-link te hebben, zo ontdekten we vanavond. Maar hoe dat verhaal juist in elkaar zit, leggen we u in een volgende blog uit. Tot dan!