Steak Number Eight in Seattle (deel 5: de geest van Cobain)

Steak Number Eight en crew zijn al drie dagen gelogeerd in het Marco Polo Motel aan Aurora Avenue. Op zich geen meldenswaardig nieuws, ware het niet dat we zonet tot ieders verbazing te weten zijn gekomen dat dit het motel is waar Kurt Cobain tot drie dagen voor zijn dood verscholen zat.

Het verhaal wordt ons verteld door de ex-manager, die nu even verderop een ander motel runt en even zijn ex-collega's gedag komt zeggen: 'Cobain logeerde in kamer 226,' vertelt de huidige manager. 'Klopt niet,' vertelt de ex-manager.

'Dat stond fout in de boekjes. Het was wel degelijk 229.' Shit, bijna hadden we zonder het te weten in Cobains kamer gezeten, want Steak en co. betrekken kamers 234, 235 en 236.

Zelf zouden we als motelmanager reclame maken met het feit dat Cobain nog in ons motel gelogeerd had, maar deze man is niet echt te spreken over de dode rockheld: 'Hij gedroeg zich als een varken: over het balkon naar beneden pissen, luidkeels staan vloeken en tieren, mensen beledigen... Drie dagen later was hij dood.'

Wat kwam Cobain - toch een multimiljonair - in dit bescheiden motelletje zoeken? 'Het was hier in die tijd een smerige buurt: titty bars, pooiers, drugsdealers... Dat laatste was wat hij hier kwam zoeken.

Nu is de hele omgeving opgeruimd: dit motel was overigens zo ongeveer het eerste wat weer op de rails is gezet, daarna is de rest gevolgd.'

Na de middag gaan Steak en de crew een kijkje nemen in Studio Seven, de club waar ze morgen moeten optreden. Het blijkt een uitermate coole rock-'n-rollstek, niet ver van het centrum van Seattle.

We schatten dat er beneden zo'n driehonderdvijftig man in kunnen, en boven is er ook nog een balkon: alleen daar wordt alcohol geschonken, en die mag niet mee naar beneden - de benedenverdieping is voorbehouden voor het minderjarige publiek. Er staan vier groepen op de affiche, Steak moet als tweede spelen, maar is wel als top of the bill genoteerd.