Op de set van 'The Loft': het dagboek van Ann Van Aken (dag 5)

De vraag die me vaak gesteld wordt, zowel in het thuisland als hier op de set, is wat het verschil is tussen draaien in België en draaien in de VS. Wel, eigenlijk is er niet echt een verschil. Op beide plaatsen heb je een groep mensen die er samen voor gaan om van een verhaal een zo goed mogelijke film te maken. Alleen is die groep mensen hier zoveel groter!

Toen ik de eerste call-sheet kreeg en zag dat er 's middags 110 man voorzien was om mee te eten sloeg ik lichtelijk in paniek. Hoe ga ik al die namen leren? Laat ons zeggen dat ik mijn best doe. De mensen waar je direct mee te maken hebt, zoals de regie-assistenten en de cameraploegen, ken je natuurlijk al snel maar dan is er nog een leger aan lichtmensen, gripmensen, opnameleidingmensen, enz. Dus lees ik elke dag uitgebreid de call-sheet en dan blijft er toch wel een naam of twee hangen. En... ik kijk naar de mensen hun gat. Want daar is het dat ze hun walkies aan hun broek of short vasthaken. En op die walkies staat hun naam. Zal wel een vreemd zicht zijn, maar het werkt wel.

Erik heeft het al lang opgegeven. Hij is dan ook vaak verwonderd als ik mensen met hun naam kan aanspreken. "Hoe? Gij kent die zijn naam?", heb ik hem al een paar keer horen zeggen. Het is gewoon leuk als je mensen met hun naam kan aanspreken. Meestal zijn ze aangenaam verrast en vaak volgt dan wel een kort kennismakingsgesprekje.

Zo heb ik gisteren weer iemand leren kennen. Hij kwam mij m'n call-sheet geven. "Hello, we haven't met yet. My name is Angel." :-)