#22: 'Raiders of the Lost Ark' (Steven Spielberg, 1981)

, door (es)

raiders of the lost ark

‘Indiana Jones... Ik wist dat je vroeg of laat zou komen opdagen.’ Aldus Marion Ravenwood (Karen Allen) nadat haar oude vlam (Harrison Ford) haar bar in Nepal is komen binnenwandelen. Inderdaad, Marion – hier is hij. Hoe zouden we hem ook kunnen vergeten!

Onze plechtige communie? Weten we niets meer van. Onze eerste dag op de middelbare school? Uitgewist. Waar we ons bevonden toen Nelson Mandela werd vrijgelaten? Euh... Maar de allereerste keer dat we die reusachtige bal achter Indiana Jones zagen aanrollen: dát herinneren we ons haarscherp, tot in het kleinste detail, ook al waren we nog maar héle kleine ukken. Waar en wanneer we hem zagen (Trioscoop Hasselt, zondagnamiddag, 17u.), op welke rij we zaten, wie links van ons zat, wie rechts, de geur van de stoeltjes, de gespannen verwachting. En bovenal herinneren we ons Het Gevoel: de magie die in de lucht hing; de opwinding; de zelden teruggevonden, bijna religieuze vervoering die we achteraf voelden – het leek wel alsof we onder hypnose terug naar huis stapten.

De magie duurt vandaag nog steeds voort: ‘Paramount Pictures Presents’ zien verschijnen, het bekende silhouet van de man met de hoed en de zweep zien opduiken, en wéten dat we de komende twee uren weer een fantastische tijd gaan beleven: er bestaan maar weinig sensaties die daaraan kunnen tippen. Ja, beste vrienden en vriendinnen, met ‘Raiders of the Lost Ark’ zijn we aanbeland op het magische kruispunt waar onze liefde voor Vrouwe Cinema, onze bewondering voor cinematografische klasse, en puur kindersentiment in elkaar overvloeien (ook #29 en nog enkele andere films bevinden zich in die zone).

De ontstaansgeschiedenis van ‘Raiders of the Lost Ark’ is verplichte studiestof voor elke filmfan: George Lucas, high van het succes van ‘Star Wars’, en Steven Spielberg, die net ‘Close Encounters of the Third Kind’ had afgewerkt, zaten in mei 1977 op Mauna Kea Beach in Hawaii zandkastelen te bouwen (wat waren wij op dat moment graag een zandkorreltje met oren geweest!) toen Spielberg zich liet ontvallen dat hij altijd al een James Bond-film had willen regisseren. Waarop Lucas antwoordde dat hij iets beters voor hem had: een avonturenfilm over een stoutmoedige archeoloog. En hup, Indiana Smith – want zo heette hij in het prille begin – was geboren.

Tom Selleck stond heel dicht bij de hoofdrol, maar hij zat jammer genoeg vast aan ‘Magnum, P.I.’. Levensles: wees voorzichtig bij het ondertekenen van langlopende contracten. Selleck miste daar en toen zijn afspraak met de geschiedenis (zijn carrière zou na ‘Magnum’ langzaam ineenstuiken), maar het gekke is dat wij altijd hebben gevonden dat hij een prima Indy zou zijn geweest – maar niet zo goed als Harrison Ford natuurlijk. ‘Wanneer we groot zijn, willen wij er zó uitzien!’ flitste het altijd door ons hoofd terwijl we urenlang naar die knappe man met die stoppelbaard stonden te staren die op de affiche van ‘Raiders of the Lost Ark’ stond afgebeeld (het is helaas anders uitgedraaid: vorige week nog zei iemand dat we wel iets weghebben van de jonge Bill Pullman. Bill Pullman in vredesnaam!).

Toen we ‘Raiders of the Lost Ark’ onlangs nog eens bekeken, viel ons extra op hoe gory de film is (het aantal ontbindende kadavers valt niet te tellen), hoe donker, en hoe gevat (‘Indy, waarom beweegt de vloer?’). Vandaag zien we met onze geoefende ogen ook iets wat we als kind alleen maar in ons onderbewustzijn waarnamen, namelijk: Spielbergs onwaarschijnlijke cinematografische bravoure. Een bravoure die we in de grote set pieces terugvinden (die hele denderende actieproloog!), maar ook in de kleine details. De manier waarop Spielberg onze held voor het eerst in beeld brengt – stappend vanuit de schaduw naar het licht. Indy die, terwijl hij zich klaarmaakt om dat gouden afgodsbeeldje te verwisselen met een zakje aarde, nog even de vingers tegen elkaar wrijft, onmiddellijk gevolgd door een kort beeld van zijn gids Satipo (de piepjonge Alfred Molina!) die precies hetzelfde doet – ziedaar de gouden Spielberg-touch (jammer genoeg maakt Indy met dat zakje aarde een inschattingsfout, waarna de bal aan het rollen gaat).

Wij blijven ook gezworen fans van de muziek van John Williams, en dan hebben we het niet alleen over het beroemde triomfantelijke marsdeuntje dat we daarnet nog op weg naar de slager liepen te neuriën, maar ook over de mysterieuze ‘Well of Souls’-melodie, die voor het eerst weerklinkt op het moment dat Indy in de bibliotheek dat antieke boek openslaat en aan zijn gasten een afbeelding van de Ark des Verbonds laat zien – op dat moment sijpelt er voor het eerst iets geheimzinnigs het verhaal binnen, iets dreigends, iets occults. Het is waar dat de speciale effecten vandaag een beetje gedateerd overkomen, maar anderzijds: wie ‘Raiders of the Lost Ark’ naast ‘Indiana Jones and the Kingdom of the Crystall Skull’ uit 2008 legt (een gedrocht, zo heeft zelfs Spielberg al te kennen gegeven, dat nooit het levenslicht had mogen zien), ziet dat het era van de digitale effecten Indy geen deugd heeft gedaan.

Het enige wat we aan de plot van ‘Raiders’ nooit hebben begrepen is hoe het Indy eigenlijk gelukt is om ongezien aan boord van die Duitse onderzeeboot te kruipen – een U-boot die Spielberg overigens is gaan stelen op set van ‘Das Boot’! En dan rest ons nog maar één ding... Een beetje voorspelbaar, maar we kunnen het écht niet laten... Kom, we zingen het allemaal samen: ‘Tátátátááááááá-tátátááááááá!’

Bekijk de trailer:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven