Deze week verschijnt 'Het ware verhaal achter Code 37' (Borgerhoff & Lamberigts), waarin de Aalsterse sectie Zeden uit de doeken doet hoe ze verkrachters, pedofielen en deernes die liegen over hun aangerande eerbaarheid tot het vertellen van de waarheid dwingen. 'Als de slagader in hun nek begint te kloppen, is het moment gekomen. Dan gaan we een sigaretje roken. En daarna loopt het er zo uit.'
'Een lijk zien went, kinderporno niet'
Rogier is de echte Hannah Maes uit 'Code 37', maar dan met jeans en T-shirt in plaats van een rokje in luipaardvel - en zonder onverwerkt jeugdtrauma. Hij praat op een luchtige toon in rad Aalsters, maar tegelijk voel je hem tasten naar verborgen geheimen.
'Het is een gewoonte,' zegt hij, 'ik taxeer ook overal gezichten.' De wakkere speurder werkt sinds 2001 op de sectie Zeden, en voelt zich op zijn best in de jacht op mannen met prehistorische opvattingen over seksualiteit.
Johan Rogier «We stellen ons bij elk dossier eerst de vraag of het deugt: is het coherent, of rammelt het aan alle kanten?»
Frederik Cannoot «Johan voelt, met zijn ervaring, sneller of een dossier waarachtig is.»
Johan (knikt) «Ik heb, na al die jaren, iets als een zesde zintuig ontwikkeld: als ik de eerste keer een verklaring lees, voel ik vaak meteen of het waar is of niet.»
Marieke Declercq «We zijn er meestal niet bij wanneer het slachtoffer een verklaring aflegt - dat is werk voor de interventie- of sociale dienst. Maar op videoverhoren kun je zien wanneer iemand liegt: wie écht is verkracht, is meestal apathisch, stil en zakelijk. Degenen die huilend en roepend hun verhaal doen, hebben het negen kansen op de tien verzonnen.»
Johan «De meeste valse getuigenissen komen voor bij vechtscheidingen: de moeder wil het hoederecht over de kinderen, en verklaart dat ze door haar ex-man misbruikt worden. Dat is een klassieker.»
Bekijk enkele fragmenten uit 'Code 37':
0 reacties
reageer ookReageer ook