Haar baas, Luc Rademakers, goed een halfjaar hoofdredacteur van de VRT-nieuwsdienst, had niet zo'n beste beurt gemaakt toen twee van zijn journalisten kwamen aanzetten met 'De keizer van de Wetstraat', het veelbesproken boek over Johan Vande Lanotte en de verdachte collusie van diens zakelijke en politieke belangen. Rademakers communiceerde warrig en zette de twee journalisten niet uit de wind, wat hem op verwijten kwam te staan: hij was deloyaal, gebogen voor de politieke druk.
'Bizar dat ik nu pas ontdekt word'
Het was, na de controverse over Jos Ghysen,een nieuwe deuk in Rademakers' koetswerk. En toen moest hij nog langs bij Kathleen Cools, die hem in de 'Terzake'-studio vakkundig in het nauw dreef - geen enkele kritische vraag schuwend. Nadien werd Cools bedolven onder de lofbetuigingen, tot in Le Soir toe: editorialiste Béatrice Delvaux diepte, naast het double entendre'une brune piquante', een vrachtlading superlatieven op.
HUMO Icoon. Idool: een mens zou van minder beginnen te blozen.
Kathleen Cools «Dat heb ik Béatrice Delvaux ook meteen ge-sms't, letterlijk: dat ze me had doen blozen. Ik had al een verwijzing op Twitter zien passeren, maar toen ik hier op de redactie kwam, lag het stukje in volle glorie op mijn bureau: ze vonden dat hier natuurlijk allemaal bijzonder grappig. Vooral dat van die brune piquante is blijven hangen. Twee keer raden hoe eindredacteur Karl Leenkneght mij sindsdien consequent noemt.
»Ik vond het vooral bizar dat de wereld nu ineens ontdekt heeft dat ik dát soort interviews doe. Oké, de omstandigheden waren uitzonderlijk, bevreemdend zelfs, maar ik ben al twintig jaar bezig en ik doe al heel lang interviews op dezelfde manier.»
0 reacties
reageer ookReageer ook