
De deelnemende duo's en trio's - in totaal negenhonderd Vlaamse jongeren - moeten in één week tijd naar het Spaanse Empuriabrava liften.
'Niet meer dan twee scheetjes per rit'
Elke dag is er een tussenbestemming - een camping, of gewoon een weiland waar iedereen z'n tentje kan opslaan. En waar vervolgens het feest losbarst: Route du Soleil is evenveel partymonster als autostopcompetitie.
De klassementen worden elke dag nauwgezet bijgehouden, en op 11 augustus wordt ergens in België de finale gespeeld. Humo reist vanaf woensdag met reeks Leuven mee en sprak al even met Stéphane Ronse - één van de organisatoren, en de verantwoordelijke voor Leuven.
Stéphane Ronse «Het eerste jaar was ik nog gewoon deelnemer. Maar dat was zo'n overweldigende ervaring, zo'n heerlijke trip, dat ik meteen besloot om élk jaar mee te gaan. Ik heb me aangesloten bij de organisatie, en ook de volgende twee jaar was er dat 'fuck, fenomenaal!'-gevoel.»
HUMO De bestemming dit jaar is Empuriabrava, een kustplaatsje in Spanje.
Ronse «We hebben er dit jaar bewust voor gekozen om niet in een stad aan te komen. Empuriabrava is ideaal: 't is één van de mooiste stranden van Europa, op een boogscheut van Barcelona.
»Een heel chille bestemming, perfect geschikt voor de cocktail van zon, zee en fun die we zoeken. Alle deelnemers zullen er op een luxecamping verblijven, en we hebben drie avonden na elkaar de zotste discotheek van Empuriabrava afgehuurd.»
HUMO Waar slaan jullie onderweg de kampen op?
Ronse «Nice try, maar dat is staatsgeheim: pas 's ochtends vertellen we de deelnemers waar ze die dag heen moeten. Maar ik wil wel al zeggen dat er dit jaar fantastische plaatsen bij zitten. We steken veel tijd in de zoektocht naar toffe locaties. En petit comité leggen we de tocht voor Route du Soleil al eens af en bepalen we de kamplocaties.
»Soms is dat echt van boer naar boer hoppen, tot je er eentje hebt die een geschikt weiland heeft en die dat ook wil verhuren aan drie keer driehonderd Belgische feestvierders.
»Vorig jaar besloten we om de rustdag te organiseren op een veldje in Fréjus, in het zuiden van Frankrijk. We hadden een deal met een oud vrouwtje, die de eigenares van de wei was. Maar toen we weer in Fréjus waren om het kamp op te zetten, kwam er plots een boer vragen wat we in hemelsnaam op zijn veld aan het doen waren. Wat bleek: dat vrouwtje had zich van veld vergist. Dat aan de overkant van de straat was het hare (lacht).
»Die rustdagen in Fréjus zal ik nooit vergeten. Er werd daar gigantisch gefuifd, en het decor was redelijk heroïsch: 't was loeiheet én de mistral ging flink tekeer. Met als gevolg dat iedereen donkerbruin van het zand zag.»





























![Maken sociale media psychopaten van ons? [infographic]](http://s5.img.humo.be/q80/w148/h148/img_886/886715.jpg)



![Femen: sextremisten in Parijs [documentaire]](http://s5.img.humo.be/q80/w145/h82/img_886/886785.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook