Familieportret: Mitch Winehouse, één jaar na de dood van Amy

De filmpjes: Amy stoned, Amy dronken, Amy verwaarloosd, Amy gegangbangd door een spervuur van flitsen, Amy die crack rookt, Amy in de file op de autostrada – een klemgereden ster.

'Ik mis de doorwaakte nachten aan het bed van mijn dochter'

De foto’s: Amy met huidproblemen, Amy die een zijtand mist, Amy met bebloede voeten, Amy met restjes cocaïne om de neusgaten. En, voor het contrast: die ene foto van kleine onschuldige Amy met papa in bad.

Er is de nu profetisch lijkende videoclip voor ‘Back to Black’, met Amy in de rouw, op het kerkhof. En die ene, achteloze uitspraak in de documentaire ‘I told you I was trouble’: ‘Life is short.’

Amy Winehouse, laat ons dát vooral onthouden, was een gigantisch talent. Al had niet iedereen dat meteen door. Ik herinner me nog hoe op de presentatie van haar debuut ‘Frank’ in Londen zakenlui uit het muziekwereldje stonden te tetteren terwijl ze een, toen al, indrukwekkende akoestische set speelde – onaandachtige eikels die er later prat op gingen dat ze er bij waren die dag.

Kinderen opvoeden is een moeilijke en dikwijls ondankbare taak, en sowieso een parcours met ups en downs. Maar hoe voelen ouders zich wier kind het ene moment een onschuldige baby is, en het volgende een internationale superster die door miljoenen wordt aanbeden? En hoe voelen die ouders zich als hun superkind daarna veel te vroeg aan haar einde komt?

Ik was vorige week in Londen, en nog altijd leggen fans cadeautjes voor Amy aan het huis waar ze stierf: bloemen, brieven en, o ironie, flessen alcohol. Op een boogscheut daarvandaan ontmoet ik Mitch Winehouse.

Hij schreef het boek ‘Amy: mijn dochter’, en stichtte na haar dood de Amy Winehouse Foundation, die hulp wil bieden aan jonge verslaafden. Mitch is een product van de Londense East End, en een vertegenwoordiger van een uitstervend ras. Zijn sappige dialect verraadt een rasechte cockney.

In de documentaire ‘Help: my kid is a rock star’ zegt hij: ‘Het zou verschrikkelijk zijn om je kind te verliezen, maar dat zal niet gebeuren.’ Hij herhaalt het drie keer: ‘That won’t happen’, als om het ergste te bezweren, en kijkt dan onzeker weg.

HUMO Ik zou zeggen: blij je te ontmoeten, maar natuurlijk zou ik je liever niet hebben ontmoet, of toch niet onder deze omstandigheden.

Mitch Winehouse «En ik had dit boek liever niet geschreven. Zo tob ik dagelijks over honderden 'what if’s' and 'if only’s'.»

HUMO In het boek lees ik tussen de lijnen dat je geen geduld meer hebt met al die betweters die dénken dat ze de ware toedracht over Amy kennen.

Winehouse «Klopt. Het voelt als een belediging als vreemden beweren dat ze je dochter beter kenden dan jij. Of als de roddelpers zich een misplaatste autoriteit aanmeet: de Engelse tabloids zijn gespecialiseerd in roddel, gissingen en insinuaties. Dat helpt niet als je je verdriet probeert te verwerken.»

HUMO De eerste keer dat ik Amy zag, zonder te weten wie ze zou worden, was in een sketch van ‘The Fast Show’. Ze was toen zestien, en in haar blik las ik: ‘Dit is wel lollig voor even, maar ik kan niet wachten tot mijn leven écht begint’.

Winehouse «Ze wist wat ze wou, en ze had weinig geduld. Het moest vooruitgaan. Op haar veertiende had ze haar eerste bandje al, een duo, ‘Sweet and Sour’. Eén liedje heette ‘Who needs boys?’ (grinnikt).

»Ze wilde naar de Sylvia Young Theatre School, en toen ik weigerde, heeft ze zichzelf ingeschreven. Na haar auditie zei de jury: ‘Dit meisje is een bijzonder talent.’ Tja, dan is het als vader moeilijk om nog dwars te liggen. Als vader zie je het talent van je kind niet direct, je ziet je kind. Tegenwoordig reik ik op haar oude school elk jaar een beurs uit aan een getalenteerd kind uit een kansarm milieu.»

Bekijk een filmpje: