De Zeven Hoofdzonden: Cath Luyten

© Marco Mertens

Haar onverwoestbare goede humeur is geen pose, weet iedereen die ooit vijf minuten in haar gezelschap heeft doorgebracht. En haar optimisme werkt aanstekelijk: terwijl ze – zonder een blad voor de mond te nemen – onze vragen beantwoordt, verjaagt ze in één moeite de muizenissen uit ons hoofd. Zelf beweert ze dat die positieve ingesteldheid een keuze is: 'Wij lopen, als alles een beetje meevalt, tachtig jaar rond op deze aardbol. In die korte tijd kunnen we het onszelf en de anderen toch maar beter zo aangenaam mogelijk maken, niet?'

'Ik kijk graag naar mannen en vrouwen die het met elkaar doen'

Naast al die opgeruimdheid is er gelukkig ook ruimte voor flink wat gulzigheid ('Xtc was een echte openbaring'), gramschap ('En toen riep ik tegen die oude vrouw: 'Ik hoop dat uw hondje onder die bus terechtkomt!'') en onkuisheid ('Naar pornosites surfen is toch heel normaal?').

Hoogmoed

Cath Luyten «Ik erger mij aan mensen die zich beter voelen dan anderen. Ik begrijp dat niet, want we zijn allemaal hetzelfde. Als je vanuit vogelperspectief naar ons kijkt, zie je een massa krioelende mensen die, net als mieren, bezig zijn de dag door te komen - en de ene mier is ook niet beter of slechter dan de andere. Daarom behandel ik iedereen met respect.

»Met je kop op tv komen is absoluut geen vrijgeleide om kapsones te hebben. Als ik voor een 'Vlaanderen vakantieland'-reportage in het buitenland op zoek ga naar geschikte interviewees, vragen die bij het afscheid vaak: 'Dus volgende week komt de presentatrice ons interviewen?' 'Nee,' antwoord ik dan, ‘ik kom volgende week gewoon terug: ik bén de presentatrice.' En dan zie je ze denken: 'Hè?!' Veel mensen denken dat tv-presentatrices per definitie langbenige, opgemaakte vamps zijn. Vrouwen met kuren, die zich te goed voelen voor veldwerk. Ik beantwoord totaal niet aan dat stereotype.

»Wat dat betreft ben ik blij dat ik in Vlaanderen woon: wij hebben niet gemakkelijk sterallures. Dat wordt hier ook niet gepikt, toch zeker niet van 'eigen' mensen.

»Aan de andere kant: Vlamingen kunnen evenmin verdragen dat iemand zijn kop boven het maaiveld uitsteekt. Nederlanders zijn daar anders in: zij zijn trots als een landgenoot het goed doet. Bij ons is succes meteen verdacht. Kijk naar de reacties op de nieuwe tv-zender VIER: 'We zullen weleens zien of ze daar bij Woestijnvis niet op hun bek gaan.' Wat voor een houding is dat nu? Als Wouter Vandenhaute en co. het goed doen, worden veel mensen daar toch alleen maar beter van?»

HUMO Heb jij dan nooit de neiging gehad om naast je schoenen te gaan lopen? Naar 'Vlaanderen vakantieland' kijken wekelijks een miljoen mensen – je geniet dus wel wat bekendheid.

Luyten «Ik denk dat ik altijd mezelf ben gebleven. Tijdens een reportage in Lapland heb ik me ooit in mijn blote kont laten filmen toen ik uit een sauna kwam gestapt en in een meer sprong. Een witte, winterse kont. Geen perfecte welvingen en bruine huid à la Véronique De Kock. Maar ik zie daar geen graten in.

»Ik ben niet echt ijdel. Meestal ga ik ongeschminkt de deur uit, en ik heb er een hekel aan als ze voor een tv-opname aan mijn haar en mijn lijf zitten en iemand anders van me proberen te maken. Veel vrouwen vinden dat geweldig, maar ik word altijd heel zenuwachtig als ik een kapster of schminkster gevaarlijk dichtbij zie komen met een krultang. Kort na de geboorte van mijn zoon Bill heb ik me één keer door een magazine laten overhalen om helemaal opgetut te worden, en daar heb ik nog altijd spijt van. Het idee was dat jonge mama's er ook glamoureus en sexy kunnen uitzien, maar toen ik mezelf op die cover zag staan, herkende ik mezelf niet meer.»

HUMO Hoe ambitieus ben je?

Luyten «Frank leert me de dingen te relativeren – het voordeel van met een drieëntwintig jaar oudere man getrouwd te zijn. Zonder hem zou ik wellicht veel ambitieuzer en onrustiger zijn. Hij weet dat al die jeugdige ambities in wezen niet veel voorstellen, maar hij zal me dat nooit met zoveel woorden zeggen: hij wil mij de vrijheid geven om mijn eigen fouten te maken.

»Ik heb in het verleden al vriendelijk bedankt voor programmavoorstellen van de VRT omdat ik overtuigd was: 'Hier zal ik niet gelukkiger van worden.' En laat dat nu net mijn grootste ambitie zijn. Ik streef er niet naar om zo veel mogelijk dingen te presenteren. Kennelijk snappen veel mensen dat niet, want ik krijg vaak te horen: 'Is 'Vlaanderen vakantieland' het enige wat je doet?' Ze beseffen niet dat ik veertien, vijftien uur per dag aan mijn reportages werk en ’s avonds stikkapot ben.

»Dat gezegd zijnde: als ze mij morgen iets aanbieden waar ik volledig achter sta, zal ik niet twijfelen. Een programma moet voor mij vooral ergens over gáán: in 'Vlaanderen vakantieland' ga ik ook altijd op zoek naar mooie verhalen, niet louter naar praktische reisinformatie. Ik ben onlangs vijfendertig geworden, en ik probeer toch wat gewicht in mijn reportages te stoppen: ik kan niet eeuwig het huppelvrouwtje blijven, hè (lacht).»