Ruth Vanhoutte, de Vlaamse toeverlaat van Parwais Sangari

Ze is moe en breekbaar, het zijn ook voor haar emotioneel uitputtende dagen geweest.

'Ik wilde alleen maar zijn meter zijn'

De 39-jarige Ruth Vanhoutte is danig geschrokken van de mediastorm die haar Afghaanse beschermeling de jongste weken heeft teweeggebracht. 'Drie jaar geleden, toen zijn asielaanvraag afgewezen werd, maakte ik de facebookpagina 'Laat Parwais blijven'. De pagina kreeg zes likes.' Dat is nu wel even anders. De voorbije dagen groeide het aantal sympathisanten van de Facebookpagina People4Parwais uit tot bijna twaalfduizend. Internetforums staan bol van de commentaren en actievoerders betogen voor het kabinet van staatssecretaris Maggie De Block. De zaak-Parwais is al dagenlang voorpaginanieuws in de kranten, met foto's en berichten over hoe hij zich voelt, wat hij eet en waar hij slaapt.

Intussen zijn er barsten gekomen in het verhaal waarmee de jonge vluchteling vier jaar geleden asiel aanvroeg in ons land. Zo had een Afghaanse parlementariër in een brief bevestigd dat Parwais' vader werd vermoord en zijn ouderlijke huis in brand werd gestoken, maar nu beweert die man dat hij de brief nooit heeft gezien en de familie niet kent. Wat meteen de nieuwe teneur in de media zet: 'Als dat niet waar is, wat moeten we dan nog wel van die jongen geloven?'

HUMO Ruth Vanhoutte, u hebt al jaren een vertrouwensrelatie met Parwais. Zou u zich bedrogen voelen als zou blijken dat Parwais zijn levensverhaal verzonnen had?

Ruth Vanhoutte «Ik weet het niet, ik ben nooit zo erg bezig geweest met zijn verhaal over wat hem in Afghanistan was overkomen. Wat voor mij telde, was de band die ik met hem in al die jaren had opgebouwd en hoe hij zich hier als zestienjarig schooiertje zonder ouders of familie op een ongelofelijke manier had geïntegreerd. Hij sprak al na enkele maanden heel goed Nederlands, op school was hij één van de beste leerlingen lassen, en hij werkte deeltijds bij een staalverwerkingsbedrijf waar hij fietsrekken laste, en zitbanken voor in de parken. Daar was hij apetrots op - en ik ook.