Ilse Liebens: de muziekzomer op radio en tv

© Jelle Vermeersch

Tijdens ons gesprek in een Hasseltse koffiebar ('Wist je dat de uitbater de broer van de bassist van Evil Superstars is?' - en haar ogen verkleuren) neuriet de melancholie altijd wel een deuntje mee. Zonder al te veel erg, gelukkig: 'Ik laat verdriet niet meer met me aan de haal gaan.'

'Ik ben te bang voor rock-'n-roll'

Liebens slalomde op Jim jarenlang tussen charts en festivals, kondigt - met die stem van duur kristal - op StuBru muziekjes aan en presenteerde in juli de vier Rock Werchter-specials van OP12 en Canvas - straks doet ze dat kunstje nog eens over op Pukkelpop. Festivals zijn overigens haar eerste grote liefde: sinds haar zestiende hopt ze in Werchter en Kiewit van podium naar podium.

Ilse Liebens «Ik ging altijd zuiver voor de muziek naar Werchter en Pukkelpop. Ik wilde álles zien, ook al omdat ik telkens verdomd lang voor dat ticket had moeten sparen. En omdat het vaak de enige concerten waren die ik te zien kreeg: als tiener mocht ik nog niet naar de AB, maar met de vrienden van de chiro naar Werchter kon wél.

»Je krijgt dan echt een festivalgeschiedenis, een mand vol herinneringen. En dat gaat dan over de keren dat je enkeldiep in de modder zakte of net niet flauwviel van de hitte, maar ook over concerten die je nooit meer zal vergeten. Je kan iemand voor het eerst ontmoeten, ontdekken dat die ook op dat ene magische concert van vijftien jaar geleden op Pukkelpop was, en de magie van toen meteen weer oproepen.

»Jeff Buckley op Rock Werchter is het perfecte voorbeeld: je hebt de duizenden die nog in hun tent lagen te ruften, tegenover de honderden die erbij waren. En ik wás erbij - toevallig, omdat een vriend me had meegesleurd. Ben ik 'm nog altijd dankbaar voor.»

HUMO Je bent dus vertrouwd met festivalgeluk, die godsheerlijke sensatie die je overvalt als plots alles klópt op zo'n wei?

Liebens «Ja - absoluut. Guy Garvey, de zanger van Elbow, heeft dat onlangs nog goed uitgelegd: festivals zijn zo bijzonder omdat iedereen er met hetzelfde gevoel naartoe trekt, en er hetzelfde wil uithalen.

»Niemand komt om ambetant te doen. De zon schijnt, je staat daar met 80.000 mensen voor een band, en als die dan op het juiste moment dat ene juiste nummer speelt, dan krijg je: euforie.

»Ik kijk nu al uit naar de Foo Fighters die het podium van Pukkelpop opkomen, want dat wordt het moment van de zomer. En ik weet nu al dat ik dan ga blèten (lacht).»

HUMO Overkomt dat je wel vaker?

Liebens (schutterig lachje) «Te gemakkelijk. Enfin, het gaat in fases. De laatste tijd heb ik het weer minder. En 't is ingetogen huilen, hè, snel een traantje wegpinken - ik hang niet rond de hals van anderen te janken.

»Het gebeurt als alles klopt bij een band, en als ik merk dat ze op het podium de tijd van hun leven hebben. Zeker als het een Belgische band is: vaak heb ik die dan in Rock Rally-zaaltjes en jeugdhuizen vol overgave zien spelen voor vijftig man, en plots is die doorbraak daar, en staat er een uitzinnige massa te wachten.

»Dan zie ik dat gebeuren, vóél ik hoe dat voor zo'n band baden in geluk is - en ja, dan ga ik helemaal mee in die euforie.»

HUMO Komt daar dan ook iets van jaloezie bij kijken? Is de stiekeme aspiratie van de festivalfanaat niet: Pukkelpop zélf afsluiten?

Liebens «Natuurlijk. Natúúrlijk wil ik Pukkelpop afsluiten met mijn gitaar. Iedereen die ooit muziek gespeeld heeft en het tegendeel beweert, liegt. Volgens mij is dat het ultieme. Maar 't zal bij dagdromen blijven.

»Want ik kan wel een beetje gitaar spelen - toch meer dan de drie kampvuurakkoorden - en ik zing toonvast, maar mijn talent is niet groot genoeg om zelfs maar een kleine carrière in de muziek te ambiëren.

»Had ik het echt voor het kiezen, ik zou in één specifiek ding extreem goed willen zijn - en dan liefst iets in de muziek. Zoals Jef Neve: dat ene talent hebben, daar en alleen dáár op inzetten, en vervolgens excelleren.»