Op reis met Humo: de twee gezichten van Ibiza

© Imageglobe

Van Sergio Herman tot 2ManyDJs: de meest uiteenlopende types zijn fan van Ibiza, een eiland van nog geen 41 kilometer lang en 20 kilometer breed, op amper twee uur vliegen.

'Als je het mooie hier niet vindt, heb je niet goed gekeken'

Non-believers gingen ernaartoe en werden betoverd door de mysterieuze hippievibe, maar evengoed zijn er verstokte dancefreaks die speciaal voor het nachtleven gingen, maar 'het' niet voelden, wegens 'te marginaal' en 'te veel zatte Britten'. Humo ging zelf een kijkje nemen en boekte een reis.
$$$
En die begint bij de goedkope luchtvaartmaatschappij die je in 'Brussels South' over het tarmac het vliegtuig doet boarden. Grappig: in een oude Ibiza-special van het Engelse dancemagazine Mixmag – lectuur voor tijdens de vlucht – lees ik wie mijn medereizigers zullen zijn op mijn 'cheapie flight' naar het feesteiland.

Onder anderen 'ouwe hippies, Johnny’s, ravers, gezinnetjes, dames-met-dure-juwelen'. Ik kijk rond me en knik inwendig – check, check, check, check en check. Zelf kom ik ook voor in het artikel: ik ben de 'Ibiza-maagd'.

En twee stoelen achter me spot ik twee specimens van wat volgens Mixmag misschien wel de meest voorkomende mensensoort is op goedkope vluchten naar Ibiza: de dj! Gentenaars David Fouquaert en Mo Becha, ook wel Mo & Benoelie of The Glimmers, draaien plaatjes sinds 1987.

Vannacht worden ze verwacht in Privilege, met z’n capaciteit van tienduizend man de grootste discotheek ter wereld. Hun eerste keer Ibiza was in de zomer van 1989.

Mo «Zeventien waren we toen. We draaiden al van ons vijftien jaar, onder andere in de Gentse discotheek The Fifty-Five, aan de Kuiperskaai. Tony, een garçon daar, had ons gezegd dat we naar Ibiza moesten gaan. 's Zomers werkte hij er in Amnesia, destijds nog een club volledig in openlucht.»

Benoelie «Mo en ik zijn dan voor een paar weken met vakantie gegaan in Calpe bij Benidorm, mijn vader woonde daar. Op een avond hebben we de boot naar Ibiza genomen, om één nacht te kunnen uitgaan in Amnesia. En dat was een openbaring. Het échte nachtleven. Thuis had je wel The Fifty-Five en Boccaccio, maar het bleef Gent.»

Mo «De setting alleen al: een dancing in openlucht met een publiek van duizenden mensen. En dan de muziek: heel fris. In België hoorde je toen veel new beat, met name veel sléchte new beat. Dat genre kwam uit de new wave en was dus heel donker.

»In Amnesia werd house – 'French Kiss' van Lil Louis was dat jaar dé hit – gemixt met Amerikaanse eighties funk als 'Word Up' van Cameo en 'Trapped' van Colonel Abrams. Veel plezanter.»

Benoelie «De dj die toen speelde was de legendarische Alfredo. Ik herinner me nog heel goed dat hij plots achter zijn discobar ging liggen, om z’n guest Adamski – een jaar later scoorde die de monsterhit 'Killer', maar toen had hij ook al een paar goeie housenummers uit – op een voetstuk te plaatsen. En dat de allerlaatste plaat van de set de begintune van de politieserie 'Hill Street Blues' was. Daarna moesten we weg.»

Mo «Om weer met de boot te kunnen terugkeren. Alleen zijn we toen in slaap gevallen op de kade en beroofd: geld kwijt, ticket voor de boot kwijt. Maar we hebben ons eruit kunnen praten (lacht).»