Big Brother, de finale: Sandrine, daughter of a preacherman

Er is véél R&B, er is in dat genre vooral veel lauwe eenheidsworst, veel soul zonder ziel, veel namaak van namaak, maar Sandrine, oorspronkelijk een product van 'Idool', gaat niet in dat overaanbod verloren: ze zingt erg mooi en met grote vanzelfsprekendheid, en haar vocale krulversieringen klinken nooit onnatuurlijk, laat staan hysterisch. Er is onmiskenbaar hartstocht mee gemoeid. Ze is ongetwijfeld een sistah, maar nu ze voor me zit is lijkt ze vooral een schoolmeisje dat vrijaf heeft, geen schoolmeisje dat spijbelt dus. De sistah houdt zich gedeisd op deze middag in mei.

"'In Amerika is het heel gewoon dat je vader priester is, hoor'"

Sandrine werkt ook als uitzendkracht mee aan 'Big Brother', waar ze in de live-uitzending op maandagavond ongeregelde steuncomités en supportersclubs van de kandidaten naar hun indrukken moet vragen. Iemand moet het doen, neem ik aan. Laten we het, om te beginnen, in godsnaam over muziek hebben, en hoe die op een dag in een meisje uit het Waasland opwelde.

SANDRINE « Ik heb altijd al gezongen. Zangeres worden was mijn droom, maar geen droom die ik meteen en koste wat het kost wou realiseren: 't was meer iets waarover ik graag uitgebreid fantaseerde. Pas na 'Idool' begon ik beetje bij beetje te beseffen dat ik heel misschien echt iets zou kunnen betekenen.»

Meer in Humo 3429