Het ontroerparcours: Bruno Wyndaele

Bruno Wyndaele is, zo leren wij op Wikipedia, een Vlaams radio- en tv-presentator en quizmaster. Bruno Wyndaele is, zo leert u van Humo, één van de meest succesvolle Vlaamse radio- en tv-presentatoren: dit is de man die zowel 'De laatste show' als 'De slimste mens' bedacht, twee van de meest onverslijtbare formats uit de vaderlandse televisiegeschiedenis.

In 2004 trok hij de deur van Woestijnvis achter zich dicht om met zijn eigen productiehuis De Filistijnen te beginnen, en zie: hij lijkt alweer prijs te hebben met 'De premiejagers', een quiz die bedoeld was om in de vooravond 'Blokken' te vervangen, maar die ondertussen  in primetime tot de locomotief van Eén is uitgegroeid.

"'Als ik 'De zevende dag' zie, kan ik alleen maar denken: jongens, waarom toch? Waarom?'"

HUMO Word jij vaak ontroerd door tv?

Bruno Wyndaele «Neen. Tv dient daar ook niet voor - tenzij je in de sector van 'Het spijt me' en aanverwante emoprogramma's zit, waar iemand een bloemetje aangeboden krijgt en iedereen in tranen uitbarst. Je kent de gevleugelde uitdrukking: 'Je moet de mensen tegen zichzelf beschermen.' Dikke onzin natuurlijk: je moet ze beschermen tegen slechtbedoelende tv-makers.

»Maar goed: dat soort televisie, met kanonnades van valse emoties, is min of meer weg. Houden zo, zou ik zeggen!»

HUMO Ja, hoe komt het eigenlijk dat dat soort programma's opeens van het scherm verdwenen zijn?

Wyndaele «Waarschijnlijk omdat ze niet succesvol meer waren. Televisie is op dat vlak een heel simpel medium.

»Uiteindelijk zijn er maar twee manieren waarop televisie ontroering teweeg kan brengen: door de beste fictie, en die is per definitie waarachtig, of door de realiteit. Familieleden die na een vliegramp voor de camera's staan te roepen dat ze willen weten wat er met hun kinderen gebeurd is: daar kan niks tegen op. Zo kan ik mij op mijn gevorderde leeftijd toch wel enkele momenten herinneren. De val van de Berlijnse Muur, bijvoorbeeld: een heel mooi nieuwsfeit, met niets dan positieve emoties. Opeens kwamen die Oost-Duitsers allemaal naar buiten, en niet één die dacht: 'En nu met zijn allen zo snel mogelijk naar Honecker, om hem op te hangen!' Dat waren ze domweg helemaal vergeten! Je moet al een vergevorderde cynische klootzak zijn om niks te voelen als je een West- en een Oost-Duitse familie na zevenentwintig jaar herenigd ziet worden.

»De genocide in Rwanda was ook zo'n moment. Vlak voor de moordpartijen begonnen, hebben Belgische militairen daar alle blanken geëvacueerd. Letterlijk, puur op basis van ras. En dat is allemaal gefilmd en uitgezonden. Fascinerend én pakkend om te zien, vond ik: 'Jij bent een neger, jij moet blijven' - en die zijn dan nadien allemaal uitgemoord... Je wil toch niet bij de vergadering geweest zijn waarop Willy Claes of Leo Delcroix beslist hebben: 'Oké, we halen de honderd blanken daar weg, en de zwarten laten we zitten.' Want die vergadering heeft dus werkelijk plaatsgevonden, hè. Het lijkt me moeilijk om daarna de vergadering over de dienstencheques nog serieus te nemen - en ik begin nu over de dienstencheques om het niet over Brussel-Halle-Vilvoorde te moeten hebben.

»Je weet dat ik het leven van de lichte kant bekijk: dat heeft daarmee te maken. Net omdat er maar een paar zaken écht van belang zijn, hoef je de rest niet zo zwaar op te nemen. En over die écht belangrijke zaken gaat het merkwaardig weinig. Heel, héél weinig.»

Het vervolg van het interview met Bruno Wyndaele leest u vanaf dinsdag 12 augustus in Humo 3545. Om u in tussentijd bezig te houden, hebben we voor u onderstaand kort videofragment, uit 'In de Gloria' en over Bruno Wyndaele, opgesnord. Enjoy!

De Mediawatcher over Bruno Wyndaele

De premiejagers
Eén, elke weekdag om 20u15