Bruno Vanden Broecke is op dit ogenblik op tournee met het mee door hem opgerichte ensemble SKaGeN, dat gisteren in Nederland een voorstelling van 'Deurdedeurdeur' heeft gespeeld, een aperte deurenkomedie. Hij zegt dat hij moe is: als hij 's nachts na gedane werken thuiskomt, wacht hem een baby die het niet zo nauw neemt met de internationale afspraken inzake nachtrust. Nu Bruno het toch over slapen heeft, licht Wim Helsen zijn droom van vorige nacht toe. De veldrijder Paul Herijgers speelde er een rol in: 'In 1994 zag ik hem wereldkampioen veldrijden worden in Koksijde. Hij gedroeg zich raar toen. Hij gaf een andere veldrijder, terwijl hij die gezwind voorbijreed, bijvoorbeeld een dreun op de rug, wat uiteraard volstrekt not done was, en ook wel vernederend. In de laatste rechte lijn sprong hij eerst van en vervolgens over zijn fiets, ik dacht dat hij ging vallen en zat samen met mijn vader voor tv in ontzetting te roepen: 'Stop! Paljas! Straks val je!' maar we vonden het wel geweldig. De volgende dag stond de kop 'Paljas wordt wereldkampioen' in de krant. Maar in mijn droom reed Herijgers míj voorbij, en hij gaf míj een dreun op de rug.' Ik vraag hem naar enige Traumdeutung, maar het antwoord daarop moet hij mij schuldig blijven. Tijd om tot de orde van het vraaggesprek over te gaan.
"'Mijn enige idool vroeger was Urbanus' 'Omdat je mij toen nog niet kende'"
HUMO Wat zie je in Wim, Bruno?
Bruno Vanden Broecke
«Toen ik hem voor het eerst op het podium zag, was ik al zes jaar acteur, met de bijbehorende ervaring kijken en bekeken worden betreft. De meeste theatercodes waren mij dus vertrouwd toen ik 'Heden soup' zag, maar dat programma overviel me. Ik kreeg iets te zien dat ik nog niet kende: iets zeer persoonlijks; fel, helder, en grensverleggend. 't Was behoorlijk overweldigend, en het gaf me een nieuwe kijk op de verhouding speler-publiek. Hij doorbrak zowat alle codes die ik kende, en hij kwam ermee weg.»Wim Helsen «Al heb ik nooit gedacht dat ik theatercodes aan het doorbreken was. Of dat ik dat moést doen. Ik wilde alleen vermijden wat me al bekend was. Als ik iets aan het maken ben, dienen zich soms mogelijkheden aan die me vertrouwd lijken, en die sluit ik dan bij voorbaat uit. Ik wil vooral niet in herhaling vallen.
»Maar goed, een erg bewust proces is dat niet. Ik ken mijn beperkingen: ik moet het met míjn hoofd, míjn lichaam, míjn stem, de kronkels van míjn geest stellen, en ik doe geen enkele poging om daaraan te ontsnappen. Waarschijnlijk noemen mensen dát het 'persoonlijke'. Dat ze niet denken dat je een rol aan het spelen bent, draagt ook bij tot de spanning. Daarom heet ik ook op het podium Wim Helsen.»
Vanden Broecke «Ik heb wel een andere naam als ik een toneelrol speel, maar voor de rest doe ik precies hetzelfde als jij: zo dicht mogelijk bij mezelf blijven, en zoveel mogelijk naturel nastreven. De transformatie, waarbij acteurs zogenaamd iemand anders worden, is niet aan mij besteed. Ik geloof er niet in. Ik geloof ook niet in method acting, misschien ook wel omdat ik er te nuchter voor ben. Ik zal me niet afvragen wat mijn personage eventueel zou kunnen doen of zeggen buiten het toneelstuk, buiten de toneeltekst. Ik vraag me zelfs niet af wat dat personage tussen de regels door denkt.»
Helsen «Dat weiger ik ook halsstarrig.»
«In boeken over Lee Stasberg en The Actors Studio in New York lees je dan dat Robert De Niro al begon te zweten door alleen maar aan de zomer te dénken: dat maakt even weinig indruk op mij als het gemiddelde broodjeaapverhaal.»
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook