'Angelhead': Gabriel Rios

Als een succesvolle Belgische artiest op de Zamu Awards buiten de prijzen dreigt te vallen omdat alle awards al zijn uitgedeeld, dan verzinnen ze er gewoon eentje bij. Zo mocht Gabriel Rios dit jaar trots de European Border Breakers Award op zijn schouw neerpoten. Het weze hem van harte gegund, want de Belgische Puerto Ricaan heeft met 'Angelhead' een plaat gemaakt die zijn gouden debuut 'Ghostboy' (90.000 van verkocht in Europa) met gemak in de schaduw stelt. Meer beats, minder strooien rokjes en zonnebrandcrème. Rios is volwassen geworden - boys don't cry, maar volwassen mannen wél.

"'Ik heb een noodlanding op aarde gemaakt'"

Omdat bij elke plaat waarvan veel verwacht wordt een promostunt hoort, werd in nauwelijks achtenveertig uur tijd voor elke song op 'Angelhead' (twaalf stuks) een videoclip opgenomen in de Gentse Boekentoren. In de schaduw van die Boekentoren schuiven wij aan bij Rios, die zich, al spreekt hij een meer dan aardig mondje Nederlands, nog  steeds het best in het Engels uitdrukt. No problemo!

HUMO Ik zie dat je een Hawaiaans gitaartje bij je hebt. Ga je met je vólgende plaat terug naar de zon?

GABRIEL RIOS « Ik heb van 'Angelhead' zeker niet bewust een donkere plaat willen maken, als je dat bedoelt. Ik had er zelfs een hoop erg vrolijke songs voor geschreven. Een paar samen met Flip Kowlier, die net hetzelfde gitaartje heeft. Backstage op een festival was dat: daar ontstaan altijd de vrolijkste songs (lacht).

» Ik had durven wedden dat die nummers ook op de plaat zouden belanden, maar dat was buiten producer Jo Bogaert (bekend van 'Pump Up the Jam', red.) gerekend. Jo heeft veel meegeschreven aan 'Angelhead', veel meer dan aan 'Ghostboy'. Ik had alleen wat random shit, heel weinig afgewerkte songs: Jo heeft me geholpen om uit die chaos in mijn hoofd een coherente plaat te destilleren. En dan nog vind ik dat er veel bits and pieces op staan. Dat is het verhaal van 'Angelhead': too much information. Niet gemerkt? Het afgelopen jaar was niet meteen het meest harmonieuze uit mijn leven. Opwindend, dat wel. En leerrijk.»

RIOS « Ja. Als je een plaat gaat maken, hoor je die eerst in je hoofd, en in je hoofd kun je niemand anders uitnodigen. Daar word je eenzaam van. Wat er uiteindelijk op plaat belandt, blijft een vertaling van wat er allemaal in je hoofd zat. Dat geldt niet voor alle muziek, maar zeker voor deze plaat. It's a very me kinda album. Ik, ik, ik, ik. En ik (lacht).

» De laatste song, 'Wish', staat daar niet zomaar. Die gaat over slapengaan en hopen dat je eens over iemand anders droomt dan over die ene. Nogmaals: ik heb een erg moeilijke periode achter de rug.»

RIOS « Ik kan de twee niet scheiden, dus: over het leven in het algemeen. Het heeft ermee te maken dat ik mezelf nooit een muzikant heb gevoeld - geen vakman, zeg maar. Ik prutste thuis graag wat in mijn eentje, en opeens bleek dat ik met dat prutsen mijn brood verdiende.»

RIOS « Exactly.»

RIOS « Drinken niet meer, daar ben ik mee gestopt. Enfin, toch met sterkedrank. (Denkt na) Het is moeilijk. Eigenlijk lukt het me nauwelijks nog om te ontspannen. Niets doen, hoe moet dat? Ik heb het afgelopen jaar veel films gezien, omdat ik nood had aan verhalen over andere mensen. 'Lord of the Rings' and shit.»

RIOS (lacht) « Er staat geen enkele dubbele basdrum op. Tegenwoordig ben ik vooral de films uit mijn jeugd opnieuw aan het bekijken.»

RIOS « 'Ferris Bueller's Day Off', 'The Goonies', 'The Breakfast Club'... De tietenfilms uit die tijd heb ik pas veel later gezien, daar mocht ik van mijn ouders niet naartoe.»