'De moeder van mijn dochter': hoop voor Hope

"''In Afrika is het héél makkelijk om een mensenleven te redden.'"

Journaliste Annemie Struyf (44) heeft voor Woestijnvis 'De moeder van mijn dochter' gemaakt, een docureeks waarin ze op verkenning gaat in Kenia, het geboorteland van haar adoptiedochtertje Hope. Wat begint als een zoektocht naar de achtergrond van haar kind, wordt als vanzelf een aangrijpend, gruwelijk, weergaloos portret van Afrika - een continent waar doodskisten beter verkopen dan tafels en stoelen, waar hutjes bewoond worden door kinderen zonder ouders, en waar vrouwen keer op keer op keer de moed vinden om dóór te gaan.

HUMO Ik heb de eerste twee afleveringen gezien, en ik wist niet goed of ik blij moest zijn met zoveel menselijkheid en dapperheid, of depressief vanwege de uitzichtloosheid van alle problemen waar Afrika voor staat.

ANNEMIE STRUYF « Da's net wat ik daar de hele tijd heb lopen voelen. Ik herinner me een uitspraak van wijlen Frans Verleyen: je zou prikkeldraad rond Afrika moeten spannen en dertig jaar later nog eens gaan kijken. Buitengewoon cru gesteld, maar het drukt diezelfde verbijstering uit over een schijnbaar verloren continent.

Maar als je je dan ingraaft in al die ellende, maak je ook ontzettend veel warme en leuke momenten mee. Neem nu Achieng, de vrouw die ons met Hope in contact gebracht heeft. Ze heeft me destijds gevraagd het meisje te adopteren, omdat ze zelf doodziek was. Nu neemt ze aidsremmers en gaat het weer beter met haar. Ze vangt opnieuw weeskinderen op, net als toen ik haar leerde kennen, en ze probeert te morrelen aan tradities en taboes. Geweldig wat ze doet, een voorbeeld voor ons allemaal.»

Meer in Humo 3417