Het Europees kampioenschap Atletiek: Humo sprak met Kim Gevaert

Kim Gevaert wordt vrijdag achtentwintig. Ze viert haar verjaardag in Göteborg, waar volgende week de Europese kampioenschappen atletiek plaatsvinden. Gevaert is topfavoriete op de 100 en de 200 meter; begin juli liep ze op de Heizel immers de beste Europese tijd van het jaar op beide sprintnummers. Er was een maximum toegelaten rugwind van twee per seconde voor nodig, maar sindsdien zijn de verwachtingen hooggespannen: 'Ik ben het bijna gewoon dat alle ogen op mij zijn gericht.'

HUMO Had je die zondag een voorgevoel?

"'Soms heb ik het gevoel uitverkoren te zijn'"

KIM GEVAERT « Neen. Toen ik bij de Heizel aankwam en naar de vlaggen keek, leek er eerder een flinke tegenwind te staan. Nu, geen probleem: ik loop gewoon graag op het BK. Ook al zitten er maar een paar duizend mensen, op zo'n dag voel ik me altijd zeer verantwoordelijk.

» Maar op de piste was de situatie helemaal anders dan buiten het stadion: alsof de wind was gaan liggen.»

HUMO Wat betekent wind voor sprinters?

GEVAERT « Het is het eerste waar je op let als je de piste betreedt. Uit de tijd dat ik voor grote toernooien limieten moest lopen, herinner ik me nog dat het ook een obsessie kan worden. Toen ik in 2000 de limiet voor de Spelen in Sydney moest halen, stond er op élke meeting geheid een meter tegenwind. Ik werd gek als ik bij de opwarming naar de vlaggen keek. Op den duur denk je bijna automatisch: dit wordt toch niks.»

HUMO Let je op de windrichting als je in de startblokken kruipt?

GEVAERT « Neen, daarvoor ben je te geconcentreerd. En: van twee meter tegenwind komt je haar ook niet recht te staan. Je voelt het pas als je er in de laatste rechte lijn tegenop moet boksen. Van rugwind heb je helemaal geen idee, tenzij hij vijf meter per seconde blaast. Dan is het net of je van een steile berg loopt en je bovenlichaam je benen niet kan volgen.

» Het Boudewijnstadion is een gesloten kuip, met hoop en al vier echte tochtgaten. Nu, die gaten waren er wel de oorzaak van dat de wind die dag vreemde capriolen begon te maken. Toen we klaar zaten om de 200 meter te lopen, trad er een soort 'sladrogereffect' op, waardoor ik vrijwel de hele race - inclusief de bocht - met een sterke rugwind kon lopen. Tweehonderdmeterlopers hebben het voordeel dat de windsterkte enkel in de laatste rechte lijn wordt gemeten. In sommige grote, gesloten stadions is het zelfs mogelijk de wind een volledige ronde in je voordeel te hebben.»

 

Meer in Humo 3439