Exclusief: Vincent Kompany na de blessures

"'Mijn oude niveau is niet goed genoeg. Ik moét beter worden.'"

Een rug- en een schouderblessure houden Vincent Kompany (20) nu al maanden aan de kant. Er verscheen weleens een transferbericht - 'Kompany naar Lyon!' - en de kranten hielden de medische notulen nauwgezet bij, maar verder werd het stiller en stiller rond de verdediger van Anderlecht en de Rode Duivels. Spreken met de pers deed hij amper. Nu zijn revalidatie goed opschiet, pikt hij voor Humo de draad weer op: aan de Côte d'Azur, aan de rand van een zwembad, onder een palmboom. Klasse, nog altijd!

HUMO En, bevalt de vakantie een beetje?

VINCENT KOMPANY (lacht) « Het bevalt me hier enorm, maar vakantie is het niet. Ik ben elke dag van negen tot vier hard aan het werk.

Ik heb voor Saint-Raphaël gekozen omdat het één van de allerbeste revalidatie- en trainingscentra heeft. Veel toppers hebben hier al aan hun terugkeer gewerkt, Patrick Vieira bijvoorbeeld, en Robert Pires. Nu zijn er hier Franse skiërs op herstel, en een hele atletiekdelegatie op voorbereidingsstage. We trainen samen: gezellig. Als je in je eentje revalideert, heb je vaak de indruk dat je niet echt met je vak bezig bent. Hier niet: je doet met z'n allen aan topsport. Die atleten staan fysiek drie keer zo ver als de gemiddelde voetballer, heb ik gemerkt: aan hen probeer ik me te spiegelen.

Voor de buitenwereld lijkt het alsof ik al maanden niks doe, maar na mijn rug- en mijn schouderblessure heb ik alles samen misschien drie weken niet getraind. Ik ben vijf maanden heel intensief bezig geweest.

Ik voel me ook héél goed. Ik loop, ik sprint, ik speel elke dag een uur met de bal, alleen zware contacten moet ik nog mijden. Maar misschien mag ik over twee weken al helemaal voluit gaan. Ik revalideer snel: ik zit voor op mijn schema.»

HUMO Voor de start van het seizoen zei je in Humo: 'Ik heb me nog nooit zo sterk gevoeld.' Een paar weken later kreeg je 't aan je rug.

KOMPANY « Ik dácht toen dat ik sterk was. Nu pas weet ik wat het is om je super te voelen. Veel mensen denken wellicht dat dit een triestige periode voor me is, maar de voorbije maanden hebben me net ontzettend deugd gedaan. Uiteraard was ik liever blijven spelen, maar mijn geest en mijn lichaam hadden deze break nodig.

Toen ik op mijn zeventiende in de eerste ploeg kwam, was mijn lichaam nog niet helemaal klaar voor topsport. Maar we speelden soms wel drie wedstrijden per week, en dan moet je in de eerste plaats rusten. Hárder trainen - wat mijn lichaam nodig had - kon dus niet, zeker omdat ik ook nog naar school ging. Nu heb ik eindelijk de tijd om aan mijn zwakke punten te schaven. Ik ben sterker én sneller geworden.»

Meer in Humo 3425