Tine Van den Brande, na het bijna-fatale nierfalen

Ooit dacht ik dat ze voor het geluk geboren was. Dat was in 1998, toen ik Tine Van den Brande (39) nog maar pas kende en ze me na ons interview tot mijn stomme verbazing vroeg of ze niet bij mij kon blijven slapen. Het was putje winter. De verwarming op haar boot was stuk. We hadden een halve fles port op en ze dacht: waarom niet? Ze bleef. Slapen deden we nauwelijks. Bijgestaan door de rest van de fles namen we de stand van zaken in onze levens door. We zijn dat blijven doen.

Zeker de laatste jaren, toen dat leven haar even helemaal niet goedgezind was en allebei haar nieren het opeens lieten afweten. En nu weet ik beter. Tine Van den Brande dwingt haar geluk af. Ik ken niemand die zo sterk is als zij. Een levenskunstenaar is ze, in de ware zin van het woord, één die je echt alleen maar kan bewonderen. Ze ging door een hel, maar bijna niemand heeft daar iets van geweten. Ze leidde jarenlang een dubbelleven. Doodziek thuis, en buiten de deur altijd haar levenslustige, stormachtige zelf. Maar nu ze genezen is, wil ze van dat dubbelleven af. Eén keer wil ze haar verhaal vertellen, en dan geen gezeur meer. Ze wil gewoon weer verder. Typisch Tine.

"'Ik zal het moment nooit vergeten dat mijn broer voorstelde zijn nier af te staan. Wat je dan voelt: dat is zo groot'"

TINE VAN DEN BRANDE « Ik wil verder, ja. Dat is ook voor mij persoonlijk de reden waarom ik dit nu doe. Er zijn de afgelopen jaren al te veel misverstanden geweest, en die worden hiermee verklaard. En gelukkig is er ook geen enkele reden meer om dat dubbelleven vol te houden. Zelfs mensen met wie ik veel contact heb, zowel privé als in mijn werk, weten totaal niets van wat er met me is gebeurd, en zullen tamelijk gechoqueerd zijn als ze dit verhaal ineens te horen krijgen. Tegenover hen wil ik me bij voorbaat excuseren. Maar ik kon echt niet anders.»

HUMO Was het niet juist moeilijk om die ellende bijna in je eentje te dragen?

TINE « Neen. Voor mij was het heel belangrijk dat ik die hele ziekte binnenshuis kon houden, en vergeten kon zodra ik buitenkwam. Niemand confronteerde me er daar mee, en als ik aan het werk was, vergat ik het dikwijls echt letterlijk. Zo kon ik tenminste gewoon het werk blijven doen dat ik deed.

» Ik heb in het begin op de set waar ik toen werkte wél de producer in vertrouwen genomen en verteld dat ik ziek was. Toen hebben ze, in tegenstelling tot wat was afgesproken, mijn contract meteen niet meer verlengd. Dát vond ik heel, heel erg. Dat kwam veel harder aan dan ziek worden. Daarover kon ik nog denken: 'Oké, die nieren doen het niet meer. En nu ga ik doen wat ik kan om er het beste van te maken.' Die ziekte is mij ook door niemand aangedaan. Maar dat mensen die ik vertrouwde, die vol lof waren over mijn werk, ineens mijn contract opzeiden toen ik meldde dat ik op dialyse was, dat kreeg ik niet verwerkt. Ze zeiden letterlijk: 'Het is omdat je ziek bent. En we weten niet zeker of we een verzekering voor je kunnen krijgen.' Wat me echt woedend maakt, was dat ze zelfs niet eens de moeite namen naar mijn behandelend arts te bellen. Die had mij zelf verzekerd dat zolang ik dagelijks mijn therapie bleef volgen, ik zou functioneren als een ander.

» Ik ben opgestapt, ik heb er verder geen punt van gemaakt, maar ik heb wel heel veel wrok gevoeld. Het was de ergste periode - eigenlijk de énige periode waarin ik bijna depressief werd, ineens begon weg te glijden. Ik voelde mij zo verschrikkelijk afgewezen en ik kon niks doen - het was over and out. Daarna ben ik buitenshuis helemaal blijven zwijgen, zeker tegenover mijn werkgevers. Ik was doodsbang dat ik nergens meer zou mogen werken. Dat werken hield mij juist recht.»

(sdj)

U vindt het volledige interview in Humo 3479

 

'WITSE'
Eén, zondag 13 mei, 20.25 u.