De kruistocht van Midas Dekkers tegen de sport

"'Sporten is een ziekte. Iedere atleet is een patiënt.'"

'Iedere keer schrik je toch weer,' aldus Midas Dekkers. 'Je wandelt in het bos. Aangemoedigd door de zon in de takken, het gejubel van de merels, een vroege hommel, staan je ogen en oren wijd open, en vooral ook je hart. Verzoend met het bestaan heb je filters en veiligheden uitgeschakeld om de natuur beter in je op te zuigen. En dan gebeurt het. In een flits van foute kleuren word je omvergelopen door de lelijkheid in mensengedaante, puffend als een lekke band, de blik dof als een beslagen bril. Homo adidas. Een gekraak van takken, een vette hijg in je oor en daar hobbezakt hij alweer verder. Laatst weer. Verbijsterd keek ik hem na. Op de rug van zijn trainingspak stond zijn artikel des geloofs: survival of the fittest. Hoe dom kan een mens zich sporten!'

Nederlands bekendste bioloog heeft zopas een nieuw boek geschreven, 'Lichamelijke oefening' (Uitgeverij Contact), waarin hij korte metten maakt met de overtuiging dat sport goed is voor een mens. Als u hem niet gelooft, nog een citaat: 'Dieren doen niet aan sport en zijn toch zo fris als een hoentje. Misschien moeten we eens wat meer laten en minder doen.'

HUMO Uw afkeer van sport en gymnastiek druipt van elke pagina. Het kan niet anders of daar schuilt een groot jeugdtrauma achter.

MIDAS DEKKERS « Ik houd inderdaad heel slechte herinneringen over aan mijn schooltijd, toen ik verplicht werd twee of drie uur per week te turnen. De lijfstraffen waren allang afgeschaft, maar ik vond gymnastiek persoonlijk een veel grotere marteling dan een stevig pak slaag. Je werd gedwongen je lichaam in de meest onnatuurlijke bochten te wringen, over bokken te springen, in rekken te klimmen, rare pasjes te maken, te hardlopen tot je pufte en te voetballen tot je viel.

Maar het ergste voor jongetjes van mijn postuur was de wraak die de neanderthalers uit de klas tijdens de turnles op de bollebozen konden nemen. De allergrootste neanderthalers vonden ons - de kleine jongetjes met brilletjes - zielig en lieten ons met rust, maar de nét niet allergrootsten, die binnen de hiërarchie van de neanderthalers problemen hadden en dat niet met de andere neanderthalers konden uitvechten, namen ons heel graag te grazen onder het mom van een sportief spelletje voetbal. Ik heb heel vaak gehuild omdat ik niet graag naar school ging, maar ik huilde gegarandeerd iedere avond voor de gymnastiekles. Ik hoef vandaag maar het linoleum van een gymnastiekzaal te ruiken en ik herinner me, alsof het gisteren was, de panische angst van toen.»

Meer in Humo 3445