Diplomatieke rel: Humo sprak met Pierre-Dominique Schmidt, afscheidnemend ambassadeur in Parijs

Flashback naar 4 juli. Op een Parijs filiaal van Fortis rolt een merkwaardige fax binnen: een kredietaanvraag ten bedrage van 75.000 euro. Begunstigde: de Belgische ambassade in de lichtstad. Onderaan de fax staat de handtekening van Jan Grauls, directeur-generaal van de Overheidsdienst Buitenlandse Zaken, of beter gezegd: een weinig geslaagde vervalsing van diens handtekening. Fortis ruikt onraad, licht de Belgische overheid in en de bal gaat aan het rollen: op 17 augustus wordt ambassadeur Pierre-Dominique Schmidt (49) naar Brussel geroepen en per Koninklijk Besluit geschorst.

"'Ik ben er trots op dat ik meer uitgeef dan ik binnenkrijg'"

In de slipstream van dat KB verschijnen een hele reeks berichten over Schmidts exuberante levensstijl en over decadente seks- en drugsfeestjes die met overheidsgeld betaald zouden zijn. Het dossier tegen de ambassadeur is volgens Buitenlandse Zaken waterdicht; hijzelf spreekt van een homofoob complot. Na een gerechtelijke procedure werd de schorsing vernietigd, tot Schmidt vorige week doodleuk aankondigde dat hij uit eigen beweging zou terugkeren naar Brussel. Maar uiteraard niet vóór hij Humo ontvangen heeft in Hôtel La Marck, zijn somptueuze Parijse residentie: 'Naar het schijnt was het gebouw ooit privébezit van een ambassadeur. In de goede oude tijd dat diplomaten nog gerespecteerde, vooraanstaande figuren waren en met hun geld mochten doen wat ze wilden.'

PIERRE-DOMINIQUE SCHMIDT « Dat 'nieuws' is zo oud als de straat! Vanaf het begin staat in het dossier te lezen dat de vervalste fax verstuurd zou zijn van dit adres: Rue du Surène nummer 25. Wel, ik ben zelf nog altijd op zoek: ik héb niet eens een fax - ik scan mijn documenten en verstuur ze per e-mail. (Met fonkelende oogjes) Ik heb onlangs gerechtsdeurwaarder over de vloer gehad om dat te verifiëren. De volledige residentie is uitgekamd, álle communicatielijnen zijn minutieus getest, en ook de gerechtsdeurwaarder heeft moeten constateren dat in deze prachtige vertrekken géén zogenaamd geheime faxaansluiting te vinden is. Ik heb nu een interessant document dat dat zwart op wit bewijst. Nee, ik voel me wat dat betreft nogal op mijn gemak.»

SCHMIDT « Ik heb dat woord nooit in de mond genomen. Ik heb het liever over une médiocre machination. Het gerecht zal zich daar hopelijk zo snel mogelijk over uitspreken, maar ik heb nog nooit van mijn leven een document vervalst. En áls ik een document zou vervalsen, zou ik het minder amateuristisch aanpakken dan de mensen die mij proberen te flikken. Ik ben een goed fotograaf - ik speel zelfs met het idee om binnenkort tentoon te stellen. Ik wéét hoe je met software als Photoshop aan de slag moet. De vervalsing die ik gezien heb, was het werk van knoeiers.»

SCHMIDT « Als ik dat wist, had ik die klacht niet ingediend. Maar ik ken genoeg mensen die de PS geen warm hart toedragen, figuren die vinden dat wij allemáál rotte appels zijn, zoals Claude Despiegeleer (PS-schepen uit Charleroi die ontslag moest nemen nadat hij in verdenking was gesteld voor fraude, red.). En er zijn ongetwijfeld ook mensen die vinden dat ik een schandalig en decadent homoleven leid en zogezegd feesten organiseer op kosten van de staat. En dat ik een vriend ben van Elio Di Rupo zal ook wel niet helpen zeker?

» Er zijn er genoeg die mij uit het landschap willen verwijderen. Nee, ik noem geen namen. Anders dan anderen verlaag ik me niet tot laster en eerroof.»

(tp)
(Foto's Stephan Peleman)

U vindt het volledige interview met Pierre-Dominique Schmidt in Humo 3501