Levensbeëindiging bij kinderen: An wilde haar gehandicapte baby laten sterven

Hallo iedereen! Eerst wil ik dit al even meedelen: is deze dame een dokter ofzo?! Ik denk wel dat de 7-jarige opleiding van een arts iets meer doorweegt dan de gedachte van een vrouw, die zichzelf een doktor waant! Wat een brutaliteit heeft deze dame (als je een vrouw met deze manieren nog een dame kunt noemen)! En zoals al eerder werd verteld, de mens is een prachtig schepsel! Hoe het uitzicht er ook uitziet, het binneste telt. Waarom zou dit kind de dood moeten tegenkomen? Uit deze reactie van An blijkt enkel dat ze zich opstelt tegen gehandicapten als lelijke, domme en ongelukkige mensen, terwijl de waarheid anders is! Er is zelfs bewezen dat gehandicapte kinderen gelukkiger zijn dan ons, ze kennen geen geld, geen oorlog of kwaad. In hun hart is er enkel plaats voor liefde, liefde die ze krijgen van begeleiders en geven aan hun naasten. Eigenlijk zouden de mensen een voorbeeld kunnen nemen aan de gehandicapten. Deze vrouw heef duidelijk geen moederlijk gevoel tegenover haar kindje, dat zij beschrijft als een ongelukkig beestje. Een echt moeder zou haar leven geven voor haar kind, hier is dat duidelijk niet te merken. De pediater handelde vast uit liefde voor het kind, trouwens op het einde lees ik dat Luaratje er helemaal niet slecht aan toe was! Ze woont thuis en is volgens mij gleukkig. Zou u dit graag horen later? 'Toen je klein was wilden we je het liefst doodgaan, gehandicapte kinderen zijn een te grote zorg voor mijn leven.' Gehandicapten hebben zelfs geen pijn! Nu moet ik natuurlijk ook wel zelf niet te veel gaan verkondingen, want de artsen zulen het wel juist hebben! U moet maar eens denken, wie staat er altijd voor u klaar op spoedgevallen en voor uw consultaties?! Deze dokters en artsen zouden even goed u kunnen laten staan! Zij hebben het kindje geholpen, die An zou hun dankbaar moeten zijn! En wij ook allemaal, ik woon nu in Antwerpen, en ik weet niet waar het geval zich voortdoet, maar vanwaar ze ook komen; Ik heb een diep respect voor deze mensen.

Sorry jongens, ik weet ook niet hoe mijn reactie drie maal is toegevoegd... Aan Carooke5: Een arts zal in bepaalde gevallen weten dat iemand kan genezen terwijl de persoon zelf een ernstige doodswens heeft. Achteraf zijn deze mensen blij dat ze geen zelfmoord hebben gepleegd. Een arts als Dr. Distelmans kan dit inschatten, maar respecteert daarnaast de mening van de klant. Er zijn teveel artsen die eerst met de patient meedenken, maar zich daarna beroepen op morele bezwaren: ze zijn katholiek en mogen de mens niet doden die door God geschapen is... Een hypocriete houding die de patient gijzelt en de eigen mening opdringt. Net zoals vroeger in de abortuskwestie, voorlichting ivm sexualiteit enz... Ik stel de vraag waarom een bevolkingsgroep zijn mening forceert tov iedereen, terwijl ze zelf niet verplicht is bvb euthanasie toe te passen. Alsof zij het eigendomsrecht op een serieuze mening hebben. Misbruiken kunnen worden vermeden door controle uit te oefenen (drie artsen bvb.) Maar kies je arts op voorhand en selecteer je ziekenhuis zorgvuldig. Anders kom je in de paleatieve zorg terecht (op zichzelf een goed ding), wat soms misbruikt wordt om de beslissing van euthanasie uit te stellen tot de patient sterft. Pijn of geen pijn. Zij zullen wel vertellen dat je niets voelt.

Sorry jongens, ik weet ook niet hoe mijn reactie drie maal is toegevoegd... Aan Carooke5: Een arts zal in bepaalde gevallen weten dat iemand kan genezen terwijl de persoon zelf een ernstige doodswens heeft. Achteraf zijn deze mensen blij dat ze geen zelfmoord hebben gepleegd. Een arts als Dr. Distelmans kan dit inschatten, maar respecteert daarnaast de mening van de klant. Er zijn teveel artsen die eerst met de patient meedenken, maar zich daarna beroepen op morele bezwaren: ze zijn katholiek en mogen de mens niet doden die door God geschapen is... Een hypocriete houding die de patient gijzelt en de eigen mening opdringt. Net zoals vroeger in de abortuskwestie, voorlichting ivm sexualiteit enz... Ik stel de vraag waarom een bevolkingsgroep zijn mening forceert tov iedereen, terwijl ze zelf niet verplicht is bvb euthanasie toe te passen. Alsof zij het eigendomsrecht op een serieuze mening hebben. Misbruiken kunnen worden vermeden door controle uit te oefenen (drie artsen bvb.) Maar kies je arts op voorhand en selecteer je ziekenhuis zorgvuldig. Anders kom je in de paleatieve zorg terecht (op zichzelf een goed ding), wat soms misbruikt wordt om de beslissing van euthanasie uit te stellen tot de patient sterft. Pijn of geen pijn. Zij zullen wel vertellen dat je niets voelt.

een mens wordt moedeloos als je het artikel leest over Laura, de arrogantie van het medisch corps, die zomaar de overwegingen van de ouders - de eerst betrokkenen -aan de kant schuiven, als (o.a.)hysterisch, niet te geloven. euthanasie moet in elke situatie op zijn minst bespreekbaar zijn en indien nodig toegepast, ongeacht leeftijd, een dier wordt onnodig lijden bespaart, hij wordt uit zijn lijden verlost!! een mens moet en zal de medische wetenschap honoreren, lijden of niet, doet niet terzake, leven op gelijk welke manier, met gelijk welke consequenties is blijkbaar het motto voor artsen om hun heilige hippocratische eed ten alle prijze te laten gelden, zonder bekommernis voor het leven van de betrokken ouders en andere gezinsleden, die voor de rest van hun gezamenlijke leven zullen moeten proberen om sociaal en financieel voor de zwaar gehandicapte te zorgen, als ze dat al zelf kunnen, ik werk zelf in de gehandicaptenzorg, bij fysiek zware gehandicapte volwassenen, er zijn er echt niet veel die zo gelukkig zijn, voor zover men er al kan/wil over denken. gelukkig zijn er artsen zoals Dr. Distelmans, die wél de realiteit onder ogen ziet van een immense wetenschap die heel veel kan, maar ook veel fouten maakt, vooral dan op de manier waarop er met kennis en kunde wordt omgegaan. ook je geloof als primaire reden laten gelden,gaat voorbij aan respect voor datzelfde leven, voor de mens die dit moet ondergaan, het getuigt van weinig inzicht in dagdagelijks leven met een handicap hetzij fysiek, dan wel mentaal of beide, de kwaliteit van leven wordt niet alleen bepaald door religie, maar door de harde realiteit van alle dag, geloof is voor elk individu van een andere orde, en niet te bepalen door een ander, ook niet als dat artsen zijn. of zijn zij god? sterkte voor het ganse gezin van 'Laura' ik ben er van overtuigd dat zij zeer veel van haar houden

Het is natuurlijk heel makkelijk om hiervoor de arts aan te vallen. Als initieel gedacht wordt dat het over een perfect gezond kind ging en er geen aanwijzingen waren tijdens de zwangerschap dat er afwijkingen waren aan de hersenen van het kindje is het een hele logische beslissing van de pediater dit kind door te sturen naar een universitair centrum voor verder onderzoek (persoonlijk denk ik dat geen enkele arts anders zou beslissen). Het is op dit moment dan ook nog onduidelijk wat het probleem is en of dit kind er ook iets ernstig aan zal overhouden. Voor hetzelfde geld gaat het om een omkeerbaar proces en is het mogelijk dat de familie naar huis gaat met een "vrijwel" gezonde baby met minimale afwijkingen in het verdere leven. Ik ben ook arts, kom vaak in contact met terminale patienten en ben eveneens voorstaander van euthanasie. Euthanasie bij kinderen ligt ietwat anders en ik denk dat het voor de pediater zelf ook wat zwaarder weegt hieromtrend een beslissing te nemen (Het gaat hier namelijk niet om een patient die zelf zijn wensen uitdrukt, en het is ook geen duidelijke zwart-wit situatie). U zegt zelf toch ook verschrokken te zijn bij het blauw worden van uw kindje na het borstvoeden en op dit moment neemt u toch ook de beslissing er zo snel iemand bij te roepen om het kindje te helpen ondanks het feit dat op echo al te zien was dat er waarschijnlijk hersenschade was opgetreden. De belangrijkste taak van een arts is om leven te redden en op sommige momenten is het ook voor ons moeilijk om beslissingen te nemen, vooral wanneer het gaat over leven en dood.

Met de medische vooruitgang groeit ook de verantwoordelijkheid van de arts om in te zien dat alleen het technisch kunnen redden of verlengen van een leven niet voldoende is, en daar ook naar te handelen. Uiteraard mag euthanasie niet voor één of andere domme reden (lelijke neus bvb), maar kinderen die de natuur normaal zou laten sterven redden om ze op te zadelen met een ellendig leven is de brug te ver aan de andere kant. Ik vind het ook logisch dat in deze uitzonderlijke gevallen de overheid alle mogelijke kosten (ook bijstand) draagt die ze zelf veroorzaakt door wanhopig te proberen een leven te redden en euthanasie te verhinderen. Andere kinderen in het getroffen gezin zijn anders dikwijls de duppe van het verhaal, hoe graag ze hun onfortuinlijke broertje of zusje ook zien. Een goede procedure met onafhankelijke raadgevers/artsen moet in alle twijfelgevallen volstaan om samen met de ouders een gefundeerde en intelligente beslissing te nemen. Voor mij geldt in ieder geval dat een mens menswaardig moet kunnen leven. Het leven is geen doel op zich, en dat is niet anders voor een baby, een jongere of oudere. Je bewijst de persoon in kwestie geen dienst door zijn leven te rekken. Waarom hebben we wel mededogen als het gaat over een oude, afgeleefde poes of hond maar ontzeggen we mensen die leiden wél een aangename dood?

Met de medische vooruitgang groeit ook de verantwoordelijkheid van de arts om in te zien dat alleen het technisch kunnen redden of verlengen van een leven niet voldoende is, en daar ook naar te handelen. Uiteraard mag euthanasie niet voor één of andere domme reden (lelijke neus bvb), maar kinderen die de natuur normaal zou laten sterven redden om ze op te zadelen met een ellendig leven is de brug te ver aan de andere kant. Ik vind het ook logisch dat in deze uitzonderlijke gevallen de overheid alle mogelijke kosten (ook bijstand) draagt die ze zelf veroorzaakt door wanhopig te proberen een leven te redden en euthanasie te verhinderen. Andere kinderen in het getroffen gezin zijn anders dikwijls de duppe van het verhaal, hoe graag ze hun onfortuinlijke broertje of zusje ook zien. Een goede procedure met onafhankelijke raadgevers/artsen moet in alle twijfelgevallen volstaan om samen met de ouders een gefundeerde en intelligente beslissing te nemen. Voor mij geldt in ieder geval dat een mens menswaardig moet kunnen leven. Het leven is geen doel op zich, en dat is niet anders voor een baby, een jongere of oudere. Je bewijst de persoon in kwestie geen dienst door zijn leven te rekken. Waarom hebben we wel mededogen als het gaat over een oude, afgeleefde poes of hond maar ontzeggen we mensen die leiden wél een aangename dood?

Met de medische vooruitgang groeit ook de verantwoordelijkheid van de arts om in te zien dat alleen het technisch kunnen redden of verlengen van een leven niet voldoende is, en daar ook naar te handelen. Uiteraard mag euthanasie niet voor één of andere domme reden (lelijke neus bvb), maar kinderen die de natuur normaal zou laten sterven redden om ze op te zadelen met een ellendig leven is de brug te ver aan de andere kant. Ik vind het ook logisch dat in deze uitzonderlijke gevallen de overheid alle mogelijke kosten (ook bijstand) draagt die ze zelf veroorzaakt door wanhopig te proberen een leven te redden en euthanasie te verhinderen. Andere kinderen in het getroffen gezin zijn anders dikwijls de duppe van het verhaal, hoe graag ze hun onfortuinlijke broertje of zusje ook zien. Een goede procedure met onafhankelijke raadgevers/artsen moet in alle twijfelgevallen volstaan om samen met de ouders een gefundeerde en intelligente beslissing te nemen. Voor mij geldt in ieder geval dat een mens menswaardig moet kunnen leven. Het leven is geen doel op zich, en dat is niet anders voor een baby, een jongere of oudere. Je bewijst de persoon in kwestie geen dienst door zijn leven te rekken. Waarom hebben we wel mededogen als het gaat over een oude, afgeleefde poes of hond maar ontzeggen we mensen die leiden wél een aangename dood?

Zelf late veertiger en kinderloos kennen wij in onze brede vriendenkring vele koppels met 'kinderen met een foutje', vergeef mij de uitdrukking ... Elk kind is een wonder, elke geboorte een klein mirakel! Het loopt helaas niet altijd goed af ... de speling der natuur? In onze naaste familie heeft een bloedmooi meisje van 2 muco. Je ziet zoiets niet, maar het kind heeft al meer hospitaal dan huiskamer gezien, de zorgzaamheid van ouders en familieleden en kennissen is grenzeloos, ook al is de levensverwachting (momenteel) ongeveer 20 jaar. Of wat doe je met een 'Mongooltje'? Wij kennen zo'n loopbaanbelust koppel met een 'Prinsje' ... Het lieve kindje werd een beetje als een smet op hun blazoen onthaald! Het paste niet in hun plaatje!? Sorry, over zoiets kun je niet in enkele regels reageren. Bovendien hoort dit thuis in de wereld van mensen die dagdagelijks met geboortes, maar ook met palliatieve zorgen bezig zijn ... De enige mening die ik neerschrijf, is dat euthanasie in elke mogelijke (medisch) dwingende situatie bespreekbaar moet worden gemaakt. Wij vinden het normaal dat bij geboorte een handje wordt geholpen, welnu, bij ongeneeslijk zieken (dus ook baby's die niet levensvatbaar kunnen worden genoemd), moet het taboe worden doorbroken. Een leven helpen eindigen is niet altijd doden! Bij de dierenarts heet dat in slaap doen ... Nu nog de zaak openbreken voor mensen. Uit integriteit, niet omdat het uitkomt ...

Ook ik ben moeder van een gehandicapt kind. Bij de geboorte zei men ons dat ons kindje "levensvatbaar" was. Nu is het 8 en kan lopen, praten,enz. Het heeft maar een lichte handicap tov vele anderen en zal zichzelf later waarschijnlijk wel kunnen behelpen. Wat als wij de beslissing genomen hadden om het leven van ons kind te beëindigen vlak na de geboorte ? Het heeft een goed leven en "lijdt" niet de hele tijd. En wat betreft de hulpmiddelen (zie sta-planken, enz.) die zijn er echt om deze kinderen te helpen, de kinderen zien niet af door er elke dag een tijdje in te staan. Enkel als er 100% zekerheid bestaat dat je kind een "gevoelloos" plantje is, sta ik erachter om het leven ervan te beëindigen.

Ik kan Krica alleen maar bijspringen in haar commentaar. Wij hebben thuis ook zo'n wondertje. Ik persoonlijk heb het erg moeilijk om mijn kind te zien zoals het is. Er is geen enkele evolutie in de positieve zin, er is enkel de aftakeling en de wetenschap dat ons kind vroeg zal sterven. Zie maar dat je er mee leert leven, zowel je kind op de eerste plaats als wij . Werk maar voort, voed je andere kinderen maar op, verzorg je sociale leven, ... En dan zijn er nog steeds mensen die durven zeggen dat wij 'nu toch wel van de kleine dingen in 't leven meer genieten hè?'

Naast recht op leven zou er ook recht op waardig sterven moeten zijn. De medische wetenschap staat heel ver en kan veel. Maar er zijn nog altijd grenzen. Men tracht deze steeds weer te verleggen, met alle gevolgen vandien. Ouders hebben hebben vaak geen inspraak. Ze krijgen na verloop van tijd hun 'medisch wonder' mee naar huis. Hoe heel wat gezinnen het achteraf maar moeten zien te rooien, daar staat de medische wereld niet meer bij stil! Om dan nog maar te zwijgen over de lijdensweg die deze kinderen achteraf moeten ondergaan. Maar waar trek je de grens over al dan niet verder te behandelen?