Het jaarverslag van de lijn: Belgen in de cocaïnebusiness

Hoe gaan die dingen? Op een verloren avond zit ik in een café op het one & only Zuid in Antwerpen als een jonge man mij benadert. 'Heb je iets?' 'Véél,' zeg ik. Ik denk aan alles, van cholesterol tot een briljant idee voor een boek, maar hij zegt alleen: 'Tweehonderd gram. Kristal.' 'Véél,' zeg ik weer. Hij: 'Oké. Honderd is ook goed. Vanavond, half twaalf.' Ik kijk op mijn horloge: 22.12 u. Na enige aarzeling van zijn kant klinken we op misschien wel het grootste misverstand van 17 augustus 2006. De jonge man, die Pedro blijkt te heten, is op zoek naar iets dat ik niet in stock heb: cocaïne. Een kwartier later vindt hij zijn stuff dan toch. Tegen die tijd weet ik dat hij een Spaans paspoort heeft, geboren is in Marrakesj en dealt. 'Zoals ik zijn er in Antwerpen misschien wel honderd,' zegt Pedro. En dan moet hij dringend weg: zijn leverancier wacht.

"'Coke snuiven is even normaal geworden als op café een pint bestellen'"

Zo gaan die dingen: het klikt tussen Pedro en mij. Stapje voor stapje en via via introduceert hij me gedurende vier maanden in alle echelons van de tweede meest winstgevende handel ter wereld, na illegale wapentrafiek: cocaïne. En wat blijkt: Coke NV wordt niet anders gerund dan iedere andere multinational.

De importeur: 'Vijf keer méér dealers'

'Twee straten verderop woont een Pakistaanse jongen. Vijf jaar geleden is hij naar België gekomen. Hij leeft van een uitkering, maar hij woont in een groot appartement met uitzicht op de Schelde. Hij rijdt in een Audi Coupé. Alles op naam van zijn vriendin, een fotomodel dat nog heeft meegedaan aan de preselecties van Miss Belgian Beauty. We zijn vrienden geworden, voor zover je in de cokebusiness vrienden kan hebben. Hij is begonnen met één gram, toen vijf, later tien; nu zet hij twee kilo per maand om. Ik verkoop de coke voor 30 euro per gram, hij voor 50. Als hij naar de Delhaize gaat, hoeft hij niet op de kleintjes te letten.

'De laatste drie jaar is het aantal dealers in Antwerpen vervijfvoudigd. Drievierde ken ik. Het lijkt soms of iedereen dealer wil worden. Het is ook aantrekkelijk: niet werken, veel geld verdienen. Dealers zijn bijna altijd vrij jong. Vaak weten hun ouders niet dat ze dealen. Onlangs kwamen er een paar jonge mannekes naar me toe, via via. Zo sjofel gekleed dat ik dacht: dit wordt niks. Maar eentje haalde prompt 33.000 euro uit zijn binnenzak. De mensen van wie je 't het minst verwacht, hebben vaak het meeste geld.

'Je zou denken dat het grote aantal dealers leidt tot een concurrentieslag, maar niets is minder waar. Veel dealers kennen elkaar. Als er één wordt opgepakt, staat een andere klaar om te depanneren. Zo vlug die eerste vrijkomt, valt alles terug in het oude stramien. Territoriumtheorie.

'De dealers van 't Stad hebben allemaal één target: dealer worden van 't Zuid. Daar vinden ze de beste klanten: mensen met Ferrari's, Porsches, Bentleys. Die kopen vlot 10 gram, betalen de vraagprijs met plezier.'

U vindt het volledige artikel in Humo 3456

De Forumvraag van de week: Gebruikt u drugs?

Gebruikt u zelf cocaïne of andere drugs? Hebt u daar prettige of minder prettige ervaringen mee? Vindt u drugs te duur? Mogen drugs gelegaliseerd worden, of kunnen smokkelaars zoals de getuigen hierboven niet streng genoeg gestraft worden? En kent u toevallig een adresje waar wij 100 gram rooie Libanon kunnen scoren? Vertel het op ons Forum, en lees meteen wat andere Humo-lezers daarover te melden hebben.

'PANORAMA: COKE NV'
Canvas, zondag 3 december, 20.10 u.