De Zelfmoordlijn: elke dag maken zeven Belgen er een eind aan

'Eén keer heb ik een schot gehoord aan de telefoon. Daarna niks meer. Die man was militair geweest, had oorlogstoestanden meegemaakt en dingen gezien die een normaal mens nooit ziet. Hij had me net met enige fierheid in zijn stem zitten uitleggen hoe alle technische snufjes van zijn wapen werkten. Zijn leven was uitzichtloos, vertelde hij. Hij had gedronken, hoorde ik. En dan dat schot. Ik herinner me dat ik nog een paar minuten aan de lijn ben gebleven, tegen beter weten in. Maar uiteindelijk kan je alleen maar inhaken.'

"'Veel bellers zien de dood als de enige manier om hun leven draaglijk te maken'"

Vroege ochtend, hartje Brussel. Ik heb afgesproken met Kristien, sinds twee jaar vrijwilligster bij het CPZ, het Centrum ter Preventie van Zelfdoding. Ze heeft er net een hele nacht aan de telefoon opzitten, van 10 uur 's avonds tot 7 uur 's morgens. Brussel is onwezenlijk stil, zo net voor de kantoorrush. De cafés gaan pas over een uur open, er is haast geen verkeer - alleen de vuilniskar, en hier en daar een vroege ambtenaar met slaapoogjes. We kiezen een bank uit onder de bomen op een plein. 'Het is vreemd om de stad wakker te zien worden na al die donkere gesprekken,' zegt Kristien. 'Alles lijkt ineens zo normaal.'

HUMO Hoe was het vannacht?

Kristien «Druk. Zeven oproepen, waarvan twee acuut - mensen die anders misschien iets hadden gedaan. Dat weet je nooit zeker, maar je voelt dat ze in het begin van het gesprek bijna tilt slaan en op het einde veel meer ontspannen klinken - bij eentje kon er zelfs een klein lachje vanaf. Déze nacht hebben ze alvast overbrugd, da's het belangrijkste. Ik schrik er telkens weer van hoe mensen met elkaar omgaan. Hoe echtscheidingen ontaarden en wat dat doet met de kinderen; hoe mensen elkaar de duvel aandoen; hoe weinig écht contact er is; wat voor ellende alcohol teweeg kan brengen in gezinnen, en hoe dat allemaal voor de buitenwereld wordt verzwegen en afgeschermd.»

HUMO Krijgen jullie geen neptelefoons?

Kristien «Dat heb je heel snel door. Wie ons belt, is té opgedraaid om komedie te spelen. Bij ons zijn mensen puurder dan in de dagelijkse omgang. Aan de telefoon zien we het échte leven, de mens in al zijn zwakte, de onderbuik van de maatschappij. Op straat is het toneel.»

Lees de rest van het artikel in Humo 3550 van 16 september 2008

De Zelfmoordlijn

Ozzy Osborne - 'Suicide Solution'

Trailer 'The Virgin Suicides'